AHSEC Class 12 Assamese Chapter 5 Answer | ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগী | Class 12 Assamese Chapter 5 Answer | HS 2nd Year Assamese Solution | HS 2nd Year Assamese Chapter 5 Notes
অৱশ্যে, “সাহিত্য সৌৰভ” পাঠ্যপুথিৰ “পাঠ ৫: ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্য” পাঠটিৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰখিনি তলত শুদ্ধ আৰু সুন্দৰকৈ আগবঢ়োৱা হ’ল:
ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগী
আর্হি প্ৰশ্ন:
(ক) অতি চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ১)
১। ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্যৰ স্থান কেনেকুৱা?
উত্তৰ: ভাৰতীয় আদৰ্শত ত্যাগ আৰু বৈৰাগ্যৰ স্থান অতি উচ্চ।
২। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ কি?
উত্তৰ: ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ হ’ল বেদ।
৩। কৰ্ম কৰা কৌশলক ভগৱদ্গীতাত কি যোগ বুলি কোৱা হৈছে?
উত্তৰ: কৰ্ম কৰা কৌশলক ভগৱদ্গীতাত ‘যোগ’ বা ‘কৰ্মযোগ’ বুলি কোৱা হৈছে।
৪। তীৰ্থনাথ শৰ্মাৰ কাব্য গ্ৰন্থখনৰ নাম কি?
উত্তৰ: তীৰ্থনাথ শৰ্মাৰ কাব্য গ্ৰন্থখনৰ নাম হ’ল ‘কামসেন্দূৰ’।
৫। তৈত্তিৰীয় উপনিষদৰ প্ৰথম উপদেশ কি?
উত্তৰ: তৈত্তিৰীয় উপনিষদৰ প্ৰথম উপদেশ হৈছে ‘সত্য ক’বা, ধৰ্ম আচৰণ কৰিবা’ (সত্যং ৱদ, ধৰ্মং চৰ)।
(খ) চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ২ অথবা ৩)
১। ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্য পাঠটিত ‘সংবিভাজ্য’ শব্দটিয়ে কি সূচাইছে?
উত্তৰ: ‘সংবিভাজ্য’ শব্দটিয়ে স্ব-অৰ্জিত ধন-সম্পদ সমানে বিতৰণ কৰি ভোগ কৰা উচিত বুলি সূচাইছে। অৰ্থাৎ, ভোগ অকলে নকৰি আনৰ মাজতো ভগাই লোৱা উচিত।
২। ‘শ্ৰদ্ধয়া দেয়ম্’ ‘অশ্ৰদ্ধয়া অদেয়ম্’ মানে কি?
উত্তৰ: ‘শ্ৰদ্ধয়া দেয়ম্’ মানে হ’ল শ্ৰদ্ধাৰে দান কৰিব লাগে। ‘অশ্ৰদ্ধয়া অদেয়ম্’ মানে হ’ল অশ্ৰদ্ধাৰে বা অনিচ্ছাৰে কৰা দান নকৰাৰেই সমান, গতিকে তেনে দান কৰা অনুচিত।
৩। প্ৰকৃত ত্যাগ মানে কি বুজা?
উত্তৰ: প্ৰকৃত ত্যাগ মানে হ’ল, সকলো বস্তু থাকিও তাৰ প্ৰতি আসক্ত নোহোৱাকৈ সংযতভাৱে ভোগ কৰা আৰু নিজৰ অৰ্জিত সম্পদ আনৰ মাজত ভগাই দি সমৃদ্ধিৰ সদগতি ঘটোৱা। পালেও নিৰাসক্ত হৈ থকাটোৱেই প্ৰকৃত ত্যাগ।
৪। ঈশোপনিষদত ‘ভুঞ্জীথাঃ’ মানে কি বুজাইছে?
উত্তৰ: ঈশোপনিষদত ‘ভুঞ্জীথাঃ’ মানে ‘ভোগ কৰা’ বুলি বুজাইছে। কিন্তু এই ভোগ ত্যাগৰ ভাৱেৰে হ’ব লাগে, অৰ্থাৎ আনৰ বস্তুলৈ আকাংক্ষা নকৰাকৈ ত্যাগ কৰিহে ভোগ কৰিব লাগে।
৫। ‘অতিথি দেৱো ভৱ’ মানে কি?
উত্তৰ: ‘অতিথি দেৱো ভৱ’ মানে হ’ল অতিথিক দেৱতাৰ দৰে জ্ঞান কৰি সেৱা-সৎকাৰ কৰা উচিত। ই সমাজৰ প্ৰতি থকা ব্যক্তিৰ দায়িত্বক সূচায়।
(গ) দীঘল প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ৪ অথবা ৫)
১। ‘ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূলাধাৰ বেদ’ — কথাষাৰ বহলাই লিখা।
উত্তৰ: ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ মূল আধাৰ বা ভেটি হ’ল বেদ। বেদৰ মন্ত্ৰ আৰু ঋষিসকলৰ প্ৰাৰ্থনাত এখন উজ্জ্বল আৰু সমৃদ্ধিশালী জীৱনৰ বাবে প্ৰবল আকাংক্ষাৰ পৰিচয় পোৱা যায়। ভাৰতীয় জীৱন দৰ্শন, সামাজিক ৰীতি-নীতি, আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু আধ্যাত্মিক চিন্তা-চৰ্চাৰ মূল উৎসই হ’ল বেদ। বেদত কেৱল ধৰ্মীয় কথাই নহয়, বৰং এক সুস্থ আৰু কৰ্মময় জীৱন-যাপনৰ আদৰ্শও দাঙি ধৰা হৈছে। উপনিষদৰ দৰে গ্ৰন্থৰ আধ্যাত্মিক চিন্তাধাৰাৰো মূল বেদতেই নিহিত আছে। সেয়েহে, ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ সকলো দিশৰ মূল উৎস হিচাপে বেদক ইয়াৰ মূলাধাৰ বুলি কোৱা হয়।
২। চাৰি আশ্ৰম বুলিলে কি বুজা?
উত্তৰ: ভাৰতীয় আদৰ্শ অনুসৰি মানুহৰ জীৱনক চাৰিটা পৰ্যায় বা স্তৰত ভাগ কৰা হৈছে, যাক ‘চাৰি আশ্ৰম’ বুলি কোৱা হয়। এই চাৰিটা আশ্ৰম হ’ল:
- ব্ৰহ্মচৰ্য: শিক্ষা লাভৰ সময়। এই সময়ত শিষ্যই গুৰুৰ ঘৰত থাকি জ্ঞান অৰ্জন কৰে।
- গাৰ্হস্থ্য: বিবাহ কৰি সংসাৰ ধৰ্ম পালন কৰাৰ সময়। এই সময়ত ব্যক্তি এজনে সামাজিক আৰু পাৰিবাৰিক দায়িত্ব পালন কৰে।
- বানপ্ৰস্থ: সংসাৰৰ দায়িত্বৰ পৰা লাহে লাহে আঁতৰি আহি আধ্যাত্মিক চিন্তাত মগ্ন হোৱাৰ সময়।
- সন্ন্যাস: সকলো সাংসাৰিক মোহ-মায়া ত্যাগ কৰি কেৱল মুক্তিৰ বাবে সাধনা কৰাৰ সময়।
৩। বৈৰাগ্য মানে কি? ভাৰতীয় আদৰ্শত কেনেধৰণৰ বৈৰাগ্যৰ কথা কোৱা হৈছে?
উত্তৰ: বৈৰাগ্য মানে হ’ল বিষয় বা ইন্দ্ৰিয় ভোগৰ প্ৰতি অনাসক্তি।
ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্য মানে সকলো ত্যাগ কৰি নিষ্কৰ্মা হৈ থকাটো নুবুজায়। ইয়াত কোৱা হৈছে যে মানুহে নিজৰ কৰ্তব্য পালন কৰি যাব লাগে, কিন্তু সেই কৰ্মৰ ফলৰ প্ৰতি আসক্ত হ’ব নালাগে। থাকিও সংযতভাৱে ভোগ কৰা আৰু নোপোৱাৰ বাবে অসন্তোষ প্ৰকাশ নকৰা মনৰ অৱস্থাই হ’ল প্ৰকৃত বৈৰাগ্য। অৰ্থাৎ, গৃহস্থী জীৱনৰ সকলো দায়িত্ব পালন কৰি উঠিহে বানপ্ৰস্থ আৰু সন্ন্যাসৰ বিধান দিয়া হৈছে। গতিকে, ভাৰতীয় আদৰ্শৰ বৈৰাগ্য হ’ল এক কৰ্মময় কিন্তু নিৰাসক্ত জীৱনৰ আদৰ্শ।
৪। গুৰুৱে শিক্ষাৰ্থীক অধ্যয়ন সমাপ্ত হোৱাৰ পিছত কি কি উপদেশ দিছিল?
উত্তৰ: তৈত্তিৰীয় উপনিষদ অনুসৰি, অধ্যয়ন সমাপ্ত কৰি গাৰ্হস্থ্য জীৱনত প্ৰৱেশ কৰিব খোজা শিক্ষাৰ্থীক গুৰুৱে এইবুলি উপদেশ দিছিল:
- সদায় সত্য কথা ক’বা আৰু ধৰ্ম আচৰণ কৰিবা।
- দৈনন্দিন অধ্যয়নৰ পৰা বিচ্যুত নহ’বা।
- আচাৰ্যক দক্ষিণা দি বংশৰক্ষাৰ বাবে গৃহস্থাশ্ৰমত প্ৰৱেশ কৰিবা।
- সত্য আৰু কল্যাণকৰ পথৰ পৰা আঁতৰি নাযাবা।
- মাতৃ, পিতৃ, আচাৰ্য আৰু অতিথিক দেৱতাৰ দৰে মানিবা।
- যিবোৰ কাম অনিন্দনীয়, কেৱল সেইবোৰহে কৰিবা।
- শ্ৰদ্ধাৰে, সামৰ্থ্য অনুসাৰে আৰু সলজ্জভাৱে দান কৰিবা।
৫। ‘ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্য’ পাঠটিৰ মূল কথাখিনি তোমাৰ ভাষাত চমুকৈ লিখা।
উত্তৰ: ‘ভাৰতীয় আদৰ্শত বৈৰাগ্য’ পাঠটিত লেখক তীৰ্থনাথ শৰ্মাই ভাৰতীয় জীৱন দৰ্শনৰ এক মূল তত্ত্ব ‘বৈৰাগ্য’ৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে। লেখকৰ মতে, ভাৰতীয় আদৰ্শৰ বৈৰাগ্য মানে অভাৱ বা দুখত ওপজা বিৰক্তি নহয়, বৰং ই এক বিশেষ মনোধৰ্ম। ইয়াৰ অৰ্থ হ’ল, সকলো থাকিও তাৰ প্ৰতি আসক্ত নোহোৱাকৈ সংযমেৰে ভোগ কৰা। পাঠটিত বেদ আৰু উপনিষদৰ উদাহৰণ দি দেখুওৱা হৈছে যে ভাৰতীয় সংস্কৃতিয়ে কেতিয়াও নিষ্কৰ্মা বা দৈন্যপীড়িত জীৱনক প্ৰশংসা কৰা নাই। বৰঞ্চ, সত্য আৰু ধৰ্মৰ পথেৰে ধন-সম্পদ অৰ্জন কৰি তাক শ্ৰদ্ধাৰে আৰু সমানে ভগাই লৈ ভোগ কৰাৰ কথাহে কৈছে। ঈশোপনিষদৰ ‘ত্যাগ কৰি ভোগ কৰা’ৰ আদৰ্শই হ’ল প্ৰকৃত কৰ্মযোগ, যিটোৱেই ভাৰতীয় বৈৰাগ্যৰ মূল কথা।
