In This Page we Updated Complete Question Paper 2025 Solution of SEBA HSLC Exam. Get the complete SEBA HSLC 2025 Assamese (MIL) question paper solutions here. Download subject-wise answers, step-by-step explanations, and marking scheme details for the Assam Board High School Leaving Certificate exam. Prepare effectively with verified solutions and boost your exam performance.
HSLC অসমীয়া (MIL) প্ৰশ্নকাকত ২০২৫ সম্পূৰ্ণ সমাধান
বিষয়: অসমীয়া
বিষয় কোড: 01 সম্পূৰ্ণ নম্বৰ: ১০০
GROUP – A (বিভাগ – ক)
(মূল্যাংক: ৭৫)
১. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১x২=২)
(ক) ইনফ’চিচ কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক কোন?
উত্তৰ: ইনফ’চিচ কোম্পানীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক হ’ল নাৰায়ণ মূৰ্তি।
(খ) কিহে অসমীয়া জাতিক অধিক কট্কটীয়া কৰিলে?
উত্তৰ: অসমীয়া জাতিৰ মাজত সোমাই পৰা বিভিন্ন জাতি-উপজাতিৰ মিলন আৰু সমন্বয়ে অসমীয়া জাতিক অধিক কট্কটীয়া কৰিলে।
২. চমু উত্তৰ লিখা (যিকোনো দুটা): (২x২=৪)
(ক) বিজিতে ছাৰক উদ্যোগী সম্পৰ্কে কি কৈছিল?
উত্তৰ: বিজিতে ছাৰক কৈছিল যে উদ্যোগী হ’বলৈ কেৱল কাৰিকৰী বা ব্যৱসায়িক জ্ঞান থাকিলেই নহ’ব, তাৰ বাবে সাহস, ধৈৰ্য, নেতৃত্ব দিব পৰা ক্ষমতা আৰু ব্যৰ্থতাক নেওচি আগবাঢ়ি যোৱাৰ মানসিকতাও থাকিব লাগিব। তেওঁৰ মতে, এজন সফল উদ্যোগী হ’বলৈ হ’লে মানুহৰ লগত মিলি কাম কৰিব পৰা গুণটোও অতি প্ৰয়োজনীয়।
(খ) “সাধাৰণতে সকলো আৰ্টৰ মূলতে দুটা বিপৰীত পন্থাই কাম কৰা দেখা যায়” – পাঠৰ সহায়ত বুজাই লিখা।
উত্তৰ: এই কথাষাৰৰ জৰিয়তে লেখকে ক’ব বিচাৰিছে যে কলা বা সৃষ্টিৰ আঁৰত সদায় দুটা বিপৰীতমুখী শক্তিৰ সহাৱস্থান থাকে। যেনেকৈ সংগীতত সুৰ আৰু তাল, চিত্ৰকলাত পোহৰ আৰু ছাঁ, আৰু সাহিত্যত আবেগ আৰু সংযমৰ দৰে বিপৰীতমুখী উপাদানতহে এক উৎকৃষ্ট কলাৰ সৃষ্টি হয়। এই দুয়োটা বিপৰীত শক্তিৰ মাজত থকা দ্বন্দ্ব আৰু সমন্বয়েই কলাক গভীৰতা আৰু সৌন্দৰ্য প্ৰদান কৰে।
(গ) অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰ কি কি?
উত্তৰ: অসমৰ পুৰণি সাহিত্যৰ সমলবোৰ অতি চহকী আৰু বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰধান সমলসমূহ হ’ল— চৰ্যাপদ, মন্ত্ৰ সাহিত্য, বুৰঞ্জী সাহিত্য, কথা-গুৰুচৰিত, তামৰ ফলি, শিলালিপি, বংশাৱলী, বিভিন্ন কিংবদন্তিমূলক সাধু-কথা আৰু লোকগীত।
৩. উত্তৰ লিখা: (৪)
(ক) ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক উদ্যোগী হিচাপে মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিবলৈ কি কি কৰিব পৰা যায়?
উত্তৰ: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক উদ্যোগী হিচাপে মানসিকভাৱে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ তলত উল্লেখ কৰা পদক্ষেপসমূহ গ্ৰহণ কৰিব পৰা যায়:
- কৰ্মমুখী শিক্ষা: পাঠ্যক্ৰমত বৃত্তিমূলক আৰু কাৰিকৰী শিক্ষাক গুৰুত্ব দিব লাগে, যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে শৈক্ষিক জ্ঞানৰ লগতে ব্যৱহাৰিক দক্ষতাও অৰ্জন কৰিব পাৰে।
- উদ্যোগীসকলৰ সৈতে মত-বিনিময়: সফল উদ্যোগীসকলক বিদ্যালয় বা মহাবিদ্যালয়লৈ আমন্ত্ৰণ জনাই তেওঁলোকৰ অভিজ্ঞতা আৰু সংগ্ৰামৰ কাহিনী ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক শুনোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে। ই তেওঁলোকক অনুপ্ৰাণিত কৰিব।
- কৰ্মশালা আৰু প্ৰকল্প: উদ্যোগ সম্পৰ্কীয় কৰ্মশালা (workshop) আৰু বিভিন্ন প্ৰকল্প (project)ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিব লাগে, যাতে তেওঁলোকে দলবদ্ধভাৱে কাম কৰা, সমস্যা সমাধান কৰা আৰু নেতৃত্ব দিয়াৰ গুণ আয়ত্ত কৰিব পাৰে।
- ব্যৰ্থতাক স্বীকাৰ কৰাৰ শিক্ষা: ব্যৰ্থতা যে সফলতাৰেই অংশ, সেই কথা ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক শিকাব লাগে। ব্যৰ্থতাত হাৰি নাযাই তাৰ পৰা শিক্ষা লৈ কেনেকৈ আগবাঢ়িব লাগে, সেই মানসিকতা গঢ়ি তোলাত গুৰুত্ব দিব লাগে।
(খ) ‘সভ্যতা’ আৰু ‘সংস্কৃতি’ শব্দ দুটাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য বিচাৰ কৰা।
উত্তৰ: ‘সভ্যতা’ আৰু ‘সংস্কৃতি’ শব্দ দুটা ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত যদিও দুয়োটাৰ মাজত পাৰ্থক্য আছে।
- সভ্যতা (Civilization): সভ্যতাই মূলতঃ মানুহৰ বাহ্যিক বা ভৌতিক উন্নতিৰ দিশটোক বুজায়। ইয়াৰ অন্তৰ্গত বিষয়বোৰ হ’ল— বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিৰ বিকাশ, যাতায়াত ব্যৱস্থা, নগৰ পৰিকল্পনা, আইন-কানুন, অট্টালিকা নিৰ্মাণ কৌশল আদি। সভ্যতা হ’ল মানুহে নিজৰ জীৱনক সহজ আৰু আৰামদায়ক কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰা আহিলা বা ব্যৱস্থা। ইয়াক সহজে জুখিব পাৰি আৰু ই দ্ৰুতগতিত পৰিৱৰ্তিত হ’ব পাৰে।
- সংস্কৃতি (Culture): আনহাতে, সংস্কৃতিয়ে মানুহৰ আভ্যন্তৰিক দিশটোক বুজায়। ই হ’ল এটা জাতিৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰ, ৰীতি-নীতি, ভাষা-সাহিত্য, কলা, সংগীত, ধৰ্ম, দৰ্শন আৰু মূল্যবোধৰ সামগ্ৰিক ৰূপ। সংস্কৃতিয়ে মানুহৰ মানসিক আৰু আধ্যাত্মিক দিশটো প্ৰতিফলিত কৰে। ই সহজে পৰিৱৰ্তিত নহয় আৰু ইয়াক জুখিব নোৱাৰি।
চমুকৈ, সভ্যতা হ’ল আমি যি ব্যৱহাৰ কৰোঁ (what we use), আৰু সংস্কৃতি হ’ল আমি যি (what we are)।
৪. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১x২=২)
(ক) ‘ইণ্টাৰনেটৰ তিতা-মিঠা’ পাঠটিৰ লেখক কোন?
উত্তৰ: ‘ইণ্টাৰনেটৰ তিতা-মিঠা’ পাঠটিৰ লেখক হ’ল ড° প্ৰণয়ী দত্ত।
(খ) অৰুণিমা সিন্হাৰ ঘৰ ক’ত আছিল?
উত্তৰ: অৰুণিমা সিন্হাৰ ঘৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ আম্বেদকাৰ নগৰ জিলাত আছিল।
৫. চমু উত্তৰ লিখা: (২)
অৰুণিমা সিনহাই কিয় লাডাখত থকা মাউণ্ট চামছেৰ কাংৰিৰ অভিযান সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে?
উত্তৰ: লাডাখত থকা মাউণ্ট চামছেৰ কাংৰিৰ অভিযানৰ সময়ত অৰুণিমা সিনহা আৰু তেওঁৰ শ্বেৰ্পাজন গভীৰ বৰফৰ মাজত সোমাই পৰিছিল আৰু তেওঁলোকে শিবিৰলৈ উভতি যোৱাৰ পথ হেৰুৱাই পেলাইছিল। প্ৰায় ৩৬ ঘণ্টা ধৰি বৰফৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ থকাৰ ফলত তেওঁলোকৰ শৰীৰ দুৰ্বল হৈ পৰিছিল আৰু খাদ্য-পানীৰো অভাৱ ঘটিছিল। এনে শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ বাবে অৰুণিমাই অভিযানটো সম্পূৰ্ণ নকৰাকৈ উভতি আহিবলৈ বাধ্য হৈছিল।
৬. উত্তৰ লিখা: (৪)
(ক) ইণ্টাৰনেটৰ সহায়ত কুঁৱলীয়ে কি কি নতুন অভিজ্ঞতা আহৰণ কৰিলে?
উত্তৰ: ইণ্টাৰনেটৰ সহায়ত কুঁৱলীয়ে বহুতো নতুন অভিজ্ঞতা আহৰণ কৰিছিল। তাই ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তে বিশ্বৰ বিভিন্ন দেশৰ মানুহৰ লগত বন্ধুত্ব স্থাপন কৰিছিল। তাই তেওঁলোকৰ দেশ, সংস্কৃতি, ভাষা আৰু জীৱন-ধাৰণৰ প্ৰণালীৰ বিষয়ে বহুতো নতুন কথা শিকিব পাৰিছিল। কুঁৱলীয়ে ই-মেইল আৰু চ্যাটিঙৰ জৰিয়তে এই নতুন বন্ধুসকলৰ লগত নিয়মীয়াকৈ যোগাযোগ ৰক্ষা কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও, তাই ইণ্টাৰনেটৰ পৰা পঢ়া-শুনাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় তথ্য সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু বিভিন্ন বিষয়ৰ জ্ঞান আহৰণ কৰি নিজকে সমৃদ্ধ কৰিছিল। এইদৰে, ইণ্টাৰনেটে কুঁৱলীৰ বাবে জ্ঞান আৰু বন্ধুত্বৰ এক নতুন জগতৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিছিল।
(খ) অৰুণিমাৰ সপোন পূৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বাচেন্দ্ৰী পালে কেনেদৰে সহায় কৰিছিল?
উত্তৰ: অৰুণিমাৰ এভাৰেষ্ট বিজয়ৰ সপোন পূৰণ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথম এভাৰেষ্ট বিজয়ী ভাৰতীয় মহিলা বাচেন্দ্ৰী পালে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। অৰুণিমাই যেতিয়া তেওঁৰ দুৰ্ঘটনা আৰু ভৰি হেৰুওৱাৰ পিছতো এভাৰেষ্ট বগাব খোজাৰ ইচ্ছাৰ কথা বাচেন্দ্ৰী পালক জনাইছিল, তেতিয়া তেওঁ অৰুণিমাক কেৱল উৎসাহিত কৰাই নহয়, বৰঞ্চ তেওঁক প্ৰশিক্ষণৰ বাবে ‘টাটা ষ্টীল এডভেঞ্চাৰ ফাউণ্ডেচন’ত ভৰ্তি হোৱাৰ সুযোগ দিছিল। বাচেন্দ্ৰী পালে অৰুণিমাৰ দৃঢ় সংকল্প দেখি তেওঁক কৈছিল, “তুমি তোমাৰ মনৰ এভাৰেষ্ট ইতিমধ্যে বগাইছা, এতিয়া কেৱল বিশ্বক দেখুওৱাৰ পাল।” তেওঁ অৰুণিমাক সঠিক প্ৰশিক্ষণ, পথ-প্ৰদৰ্শন আৰু মানসিক শক্তি যোগাই তেওঁৰ সপোনক বাস্তৱায়িত কৰাত এজন অভিভাৱকৰ দৰে সহায় কৰিছিল।
৭. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১x২=২)
(ক) পল কোন শ্ৰেণীত পঢ়ে?
উত্তৰ: পল নৱম শ্ৰেণীত পঢ়ে।
(খ) লেখকে ইৰাণলৈ কি দায়িত্ব লৈ গৈছিল?
উত্তৰ: লেখকে ইণ্ডো-ইৰাণিয়ান সাংস্কৃতিক বিনিময় আঁচনিৰ অধীনত ভাৰতীয় প্ৰতিনিধি দলৰ সদস্য হিচাপে ইৰাণলৈ যোৱাৰ দায়িত্ব লৈ গৈছিল।
৮. জাগ্ৰছ পৰ্বতমালাৰ বিষয়ে তোমাৰ পাঠ্যপুথিৰ সহায়ত লিখা। (২)
উত্তৰ: জাগ্ৰছ পৰ্বতমালা ইৰাণৰ এক বিশাল আৰু মনোমোহা পৰ্বতমালা। ই ইৰাণৰ পশ্চিম দিশত উত্তৰ-দক্ষিণাকৈ বিস্তৃত হৈ আছে। এই পৰ্বতমালাৰ শৃংগবোৰ বৰফেৰে আবৃত আৰু ইয়াৰ দৃশ্য অতি মনোৰম। পাঠটিৰ লেখকৰ মতে, এই পৰ্বতমালাৰ সৌন্দৰ্যই তেওঁক মুগ্ধ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ মনত এক গভীৰ সাঁচ বহুৱাইছিল। জাগ্ৰছ পৰ্বতমালা ইৰাণৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ এক অন্যতম প্ৰতীক।
৯. উত্তৰ লিখা: (৩)
(ক) কাজিৰঙালৈ যাবলৈ ওলাওঁতে পাহি আৰু পলক মাক আৰু দেউতাকে কি উপদেশ দিছিল?
উত্তৰ: কাজিৰঙালৈ যাবলৈ ওলাওঁতে পাহি আৰু পলক মাক-দেউতাকে কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ উপদেশ দিছিল। তেওঁলোকে কৈছিল যে কাজিৰঙা এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, য’ত জীৱ-জন্তুবোৰ মুকলিকৈ বিচৰণ কৰে, সেয়ে তাত সাৱধানে থাকিব লাগে। তেওঁলোকে উপদেশ দিছিল যে:
- কেতিয়াও গাড়ীৰ পৰা নামিব নালাগে।
- জীৱ-জন্তুক জোকাব নালাগে বা শিলগুটি আদি দলিয়াব নালাগে।
- চিঞৰ-বাখৰ কৰি জীৱ-জন্তুক আমনি দিব নালাগে।
- পৰিৱেশ লেতেৰা কৰিব নালাগে আৰু য’তে-ত’তে আৱৰ্জনা পেলাব নালাগে।
এইদৰে, তেওঁলোকে সন্তানক পৰিৱেশ আৰু বন্যপ্ৰাণীৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল হ’বলৈ শিকাইছিল।
(খ) বেহেষ্ট-ই-জাহাৰাৰ লগত টেহৰাণবাসীৰ সম্পৰ্কৰ বিষয়ে লিখা।
উত্তৰ: বেহেষ্ট-ই-জাহাৰা হৈছে টেহৰাণৰ এখন বিশাল কবৰস্থান। ই কেৱল এখন কবৰস্থানেই নহয়, বৰঞ্চ টেহৰাণবাসীৰ বাবে এক স্মৃতি আৰু শ্ৰদ্ধাৰ স্থলী। ইৰাণ-ইৰাক যুদ্ধত শ্বহীদ হোৱা হাজাৰ হাজাৰ সৈনিকক ইয়াত সমাধিস্থ কৰা হৈছে। টেহৰাণবাসীৰ বাবে এই ঠাইখন অতি পৱিত্ৰ। তেওঁলোকে ইয়ালৈ আহি নিজৰ শ্বহীদ আত্মীয়-স্বজনৰ কবৰত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়, কোৰাণ পাঠ কৰে আৰু তেওঁলোকৰ ত্যাগক স্মৰণ কৰে। এই স্থানটোৱে টেহৰাণবাসীৰ মনত দেশপ্ৰেম, ত্যাগ আৰু জাতীয় গৌৰৱৰ ভাৱনা জগাই তোলে। সেয়েহে, বেহেষ্ট-ই-জাহাৰাৰ লগত টেহৰাণবাসীৰ এক গভীৰ আৱেগিক আৰু আধ্যাত্মিক সম্পৰ্ক আছে।
১০. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১x২=২)
(ক) তোমাৰ পাঠ্যপুথিৰ বৰগীতটি কোনে ৰচনা কৰা?
উত্তৰ: মোৰ পাঠ্যপুথিৰ বৰগীতটি মহাপুৰুষ মাধৱদেৱে ৰচনা কৰা।
(খ) আজান ফকিৰৰ আচল নাম কি আছিল?
উত্তৰ: আজান ফকিৰৰ আচল নাম আছিল শ্বাহ মীৰান।
১১. চমু উত্তৰ লিখা: (২x২=৪)
(ক) ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ বিষয়ে এটি টোকা লিখা।
উত্তৰ: ব্ৰজাৱলী এটা কৃত্ৰিম সাহিত্যিক ভাষা। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱে তেওঁলোকৰ বৰগীত আৰু অংকীয়া নাটসমূহ এই ভাষাত ৰচনা কৰিছিল। ই মূলতঃ মৈথিলী ভাষাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আৰু ইয়াত অসমীয়া, হিন্দী আৰু অন্যান্য প্ৰাকৃত ভাষাৰ শব্দৰ সংমিশ্ৰণ দেখা যায়। এই ভাষাৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল যাতে অসমৰ বাহিৰৰ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লোকেও সহজে শংকৰী কলা-সংস্কৃতিৰ ৰসাস্বাদন কৰিব পাৰে। ই এক মিঠা, শ্ৰুতিমধুৰ আৰু ভাবগধুৰ ভাষা।
(খ) ‘ৰহমৰ গিৰিহঁত’ শব্দ দুটাই কি বুজাইছে?
উত্তৰ: ‘ৰহমৰ গিৰিহঁত’ শব্দ দুটাই আল্লাহ বা ঈশ্বৰৰ কৰুণা বা দয়াৰ অধিকাৰীসকলক বুজাইছে। ‘ৰহম’ মানে হ’ল দয়া বা কৰুণা, আৰু ‘গিৰিহঁত’ মানে হ’ল মালিক বা অধিকাৰী। আজান ফকিৰে তেওঁৰ জিকিৰত নিজকে আৰু আন ভক্তসকলক আল্লাহৰ দয়াৰ পাত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰি এই শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিছে। ইয়াৰ দ্বাৰা ঈশ্বৰৰ অসীম কৰুণা আৰু ভক্তৰ আত্মসমৰ্পণৰ ভাব প্ৰকাশ পাইছে।
১২. কবিতাফাকিৰ অন্তর্নিহিত ভাৱটি লিখা: (৩)
তোমাৰ চৰণ দুই মোৰ মহা ধন।
ভকত জনৰ নিজ তুমিসে জীৱন।।
উত্তৰ: উক্ত কবিতাফাকি মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ বৰগীতৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াৰ জৰিয়তে কবিয়ে ভগৱানৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভক্তি আৰু সম্পূৰ্ণ আত্মসমৰ্পণৰ ভাব প্ৰকাশ কৰিছে।
কবিয়ে কৈছে যে ভগৱানৰ দুখনি চৰণেই তেওঁৰ বাবে সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ধন-সম্পত্তি। পাৰ্থিৱ ধন-সম্পত্তিৰ কোনো মূল্য তেওঁৰ ওচৰত নাই, কিয়নো ভগৱানৰ চৰণত আশ্ৰয় লোৱাটোৱেই তেওঁৰ বাবে পৰম প্ৰাপ্তি।
দ্বিতীয় শাৰীত কবিয়ে কৈছে যে ভগৱান কেৱল তেওঁৰেই নহয়, বৰঞ্চ সকলো ভক্তৰে জীৱনস্বৰূপ। ভক্তৰ জীৱন ভগৱানৰ অবিহনে অৰ্থহীন। ভগৱানেই ভক্তৰ প্ৰাণ, তেওঁৰ অবিহনে ভক্তৰ অস্তিত্বই সংকটত পৰে। এইদৰে, কবিতাফাকিৰ জৰিয়তে ভক্ত আৰু ভগৱানৰ মাজত থকা অবিচ্ছেদ্য সম্পৰ্ক আৰু ভক্তৰ একান্ত নিৰ্ভৰশীলতাৰ ভাব সুন্দৰভাৱে ফুটি উঠিছে।
১৩. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১x৩=৩)
(ক) প্ৰশস্তিৰ অৰ্থ কি?
উত্তৰ: প্ৰশস্তিৰ অৰ্থ হ’ল প্ৰশংসা, স্তুতি বা গুণ-কীৰ্তন। সাধাৰণতে কোনো ব্যক্তি, দেৱতা বা বস্তুৰ গুণ বৰ্ণনা কৰি লিখা ৰচনাক প্ৰশস্তি বোলা হয়।
(খ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?
উত্তৰ: অসমৰ স্বৰ্গদেৱে শিল আৰু ইটাৰে দেউল সাজিছিল।
(গ) কবিয়ে কোন সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল?
উত্তৰ: কবিয়ে সন্ধিয়া সময়ত মানুহজনক লগ পাইছিল।
১৪. ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা। (২)
উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ এক বিনন্দীয়া আৰু জীৱন্ত ছবি ফুটি উঠিছে। কবিয়ে লুইতৰ বিশাল বুকু, তাৰ পাৰৰ শস্য-শ্যামলা পথাৰ, সেউজীয়া হাবিবননি, ওখ ওখ পাহাৰৰ বৰ্ণনাৰে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ মহিমা প্ৰকাশ কৰিছে। বাৰিষাৰ ধল, শালি ধানৰ সোণোৱালী দলিচা, আৰু অসমৰ নীলা আকাশ— এই সকলোবোৰৰ বৰ্ণনাই কবিতাটোক এক চিত্ৰকল্প প্ৰদান কৰিছে। কবিয়ে নিজকে এই প্ৰকৃতিৰ সন্তান বুলি কৈছে, যাৰ তেজত লুইতৰ পানী আৰু যাৰ উশাহত অসমৰ বতাহ মিলি আছে। এইদৰে, কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতি কেৱল এটা দৃশ্যপট হৈ থকা নাই, বৰঞ্চ ই অসমীয়া মানুহৰ অস্তিত্বৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হিচাপে প্ৰতিফলিত হৈছে।
১৫. উত্তৰ লিখা: (৪)
(ক) ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্ৰশংসা কৰিছে, তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।
উত্তৰ: ‘মই অসমীয়া’ কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক গভীৰ শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰশংসা কৰিছে। ইয়াৰ কাৰণ হ’ল অসমীয়া জাতিৰ গৌৰৱময় ইতিহাস। এই জাতিয়ে লাচিত বৰফুকনৰ দৰে বীৰৰ নেতৃত্বত শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত শক্তিশালী মোগল সৈন্যক পৰাস্ত কৰি নিজৰ স্বাধীনতা আৰু স্বাভিমান ৰক্ষা কৰিছিল। কবিয়ে এই ঐতিহাসিক বীৰত্বক স্মৰণ কৰিছে, য’ত অসমীয়া সেনাই “লুইতৰ পানীত হেংদান ধো ৱাই” শত্ৰুক খেদি পঠাইছিল।
কবিয়ে বুজাব বিচাৰিছে যে অসমীয়া জাতি কেৱল প্ৰকৃতিৰ কোলাত লালিত-পালিত হোৱা এক কোমল জাতিয়েই নহয়, বৰঞ্চ সময়ত নিজৰ দেশ আৰু জাতিক ৰক্ষা কৰিবলৈ তেওঁলোকে অসীম সাহস আৰু পৰাক্ৰম দেখুৱাব পাৰে। এই বীৰত্ব অসমীয়া জাতিৰ তেজত থকা এক চিৰন্তন শক্তি, যি তেওঁলোকক আনৰ আগত কেতিয়াও সেও মানিবলৈ নিদিয়ে। সেয়েহে, কবিয়ে এই গৌৰৱময় পৰম্পৰাক লৈ গৌৰৱ অনুভৱ কৰিছে আৰু তাৰেই প্ৰশংসা কৰিছে।
(খ) ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ লিখা।
উত্তৰ: হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ ‘দৃশ্যান্তৰ’ কবিতাটোৰ মূলভাৱ হ’ল সময়ৰ পৰিৱৰ্তন আৰু তাৰ লগত সলনি হোৱা মানুহৰ জীৱন-ধাৰণৰ প্ৰণালী। কবিতাটোত কবিয়ে এটা সময়ৰ বৰ্ণনা দিছে, যেতিয়া মানুহৰ জীৱন আছিল সৰল, প্রকৃতিৰ লগত জড়িত আৰু তাত আছিল এক আন্তৰিকতা। তেতিয়াৰ মানুহে “এন্ধাৰত বহি তৰা গণিছিল” আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনত “গান আছিল, প্ৰাণ আছিল”।
কিন্তু সময়ৰ সোঁতত সেই দৃশ্য সলনি হ’ল। আধুনিক সভ্যতাৰ পোহৰত মানুহৰ জীৱন যান্ত্ৰিক হৈ পৰিল। এতিয়াৰ মানুহৰ “চকুত কেৱল টোপনি” আৰু তেওঁলোকে “সপোনতো কেৱল চহৰ দেখে”। পুৰণি সৰলতা, আন্তৰিকতা আৰু প্ৰাণৱন্ততা হেৰাই গ’ল। কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবিয়ে এই পৰিৱৰ্তনৰ বাবে এক গভীৰ বিষাদ আৰু হেৰাই যোৱা সময়ৰ প্ৰতি এক আকুলতা প্ৰকাশ কৰিছে। ‘দৃশ্যান্তৰ’ মানে কেৱল বাহ্যিক পৰিৱৰ্তনেই নহয়, বৰঞ্চ ই মানুহৰ আভ্যন্তৰিক জগতৰ পৰিৱৰ্তনকো বুজাইছে।
১৬. (ক) তলৰ যিকোনো এটাৰ ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা: (১)
ৰামলক্ষ্মণ, নৱৰত্ন, হাঁহিমুখ
- ৰামলক্ষ্মণ: ৰাম আৰু লক্ষ্মণ – দ্বন্দ্ব সমাস।
- নৱৰত্ন: নৱ (নটা) ৰত্নৰ সমাহাৰ – দ্বিগু সমাস।
- হাঁহিমুখ: হাঁহি থকা মুখ – কৰ্মধাৰয় সমাস (মধ্যপদলোপী)।
(খ) তলৰ যিকোনো এটা শব্দৰ সন্ধি ভাঙা: (১)
উচ্চাৰণ, নাৱিক, মহোদয়
- উচ্চাৰণ: উৎ + চাৰণ
- নাৱিক: নৌ + ইক
- মহোদয়: মহা + উদয়
(গ) তলত দিয়া বাক্যটি সৰল বাক্যলৈ পৰিৱৰ্তন কৰা: (১)
পৃথিৱী যে ঘূৰণীয়া হয়, সেইটো সকলোৱে জানে।
উত্তৰ: পৃথিৱীৰ ঘূৰণীয়া হোৱা কথাটো সকলোৱে জানে।
(ঘ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ ‘ণ’ বা ‘ষ’ হোৱাৰ কাৰণ লিখা: (১)
ৰাৱণ, কাৰণ, দুষ্ট
- ৰাৱণ: ‘ৰ’ৰ পিছত ‘ণ’ হৈছে। (একেটা পদত ঋ, ৰ, ষ-ৰ পিছত ‘ন’ থাকিলে ‘ণ’ হয়)।
- কাৰণ: ‘ৰ’ৰ পিছত ‘ণ’ হৈছে।
- দুষ্ট: ‘ষ্’ৰ পিছত ‘ট’ থকা বাবে ‘ট’ বৰ্গৰ ‘ট’ হৈছে। (ষ-ৰ পিছত ‘ত’ বা ‘থ’ থাকিলে ক্ৰমে ‘ট’ বা ‘ঠ’ হয়)।
(ঙ) যথাস্থানত যতি চিহ্ন বহুওৱা: (১)
শিক্ষকে ক’লে অংক কেইটা ঘৰত কৰি আনিবা
উত্তৰ: শিক্ষকে ক’লে, “অংক কেইটা ঘৰত কৰি আনিবা।”
(চ) তলৰ যিকোনো এটাৰ অৰ্থ প্ৰকাশ হোৱাকৈ এটি বাক্য-ৰচনা কৰা: (১)
ডলাৰ বগৰী, ভাত ঘৰ, মূৰে কপালে হাত দিয়া
- ডলাৰ বগৰী: ডলাৰ বগৰী: (এনেয়ে ঘূৰি ফুৰা)- সি এটা ডলাৰ বগৰী।
- ভাত ঘৰ (অতি আন্তৰিকতা) : তেওঁলোকৰ ঘৰখন মোৰ ভাত ঘৰ।
- মূৰে কপালে হাত দিয়া: (চিন্তাত পৰা) – ব্যৱসায়ত লোকচান ভৰাত মানুহজনে মূৰে কপালে হাত দি বহি আছে।
(ছ) তলৰ যিকোনো এটা শব্দৰ বিপৰীতার্থক শব্দ লিখা: (১)
আদৰ, উচিত, চিনাকি
- আদৰ: অনাদৰ
- উচিত: অনুচিত
- চিনাকি: অচিনাকি
(জ) এটা শব্দত প্ৰকাশ কৰা (যিকোনো এটা): (১)
যাৰ সৰুতে মাক-বাপেক মৰিছে, যি সদায় ঘূৰি ফুৰে, যি কথাৰ অৰ্থ নাই।
- যাৰ সৰুতে মাক-বাপেক মৰিছে: অনাথ
- যি সদায় ঘূৰি ফুৰে: যাযাবৰ
- যি কথাৰ অৰ্থ নাই: নিৰৰ্থক
(ঝ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ প্ৰত্যয় ভাঙি দেখুওৱা: (১)
নাৱৰীয়া, ফুলনি, ৰান্ধনি
- নাৱৰীয়া: নাও + অৰীয়া
- ফুলনি: ফুল + অনি
- ৰান্ধনি: ৰান্ধ্ + অনি
(ঞ) তলৰ যিকোনো এটা শব্দৰ সমাৰ্থক শব্দ লিখা: (১)
এন্ধাৰ, তনয়, স্বামী
- এন্ধাৰ: अंधকাৰ, তমসা
- তনয়: পুত্ৰ, ল’ৰা
- স্বামী: পতি, গিৰিহঁত
১৭. তলৰ যিকোনো এটা প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লিখা: (৪)
(ক) ভাব-সম্প্ৰসাৰণ কৰা:
কথাত কটা যায়, কথাত বঁটা পায়।
উত্তৰ:
ভাব-সম্প্ৰসাৰণ:
উক্ত প্ৰবাদষাৰীৰ জৰিয়তে কথা বা বাক্যৰ শক্তি আৰু তাৰ সঠিক প্ৰয়োগৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। মানুহৰ মুখৰ কথাই হ’ল তাৰ পৰিচয়। একেষাৰ কথাই মানুহৰ জীৱনলৈ সন্মান কঢ়িয়াই আনিব পাৰে, আনহাতে একেষাৰ কথাই মানুহক বিপদতো পেলাব পাৰে।
“কথাত বঁটা পায়” অংশটোৱে বুজাইছে যে মিঠা, নম্ৰ, যুক্তিপূৰ্ণ আৰু সময়োপযোগী কথাই মানুহক সমাজত সন্মানীয় কৰি তোলে। এনে কথাই আনৰ মন জয় কৰিব পাৰে, শত্ৰুকো মিত্ৰ কৰিব পাৰে আৰু কঠিন কামো সহজ কৰি তুলিব পাৰে। জ্ঞানী লোকে সদায় ভাবি-চিন্তি কথা কয়, যাৰ ফলত তেওঁলোকে সমাজত প্ৰশংসা আৰু পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
আনহাতে, “কথাত কটা যায়” অংশটোৱে বুজাইছে যে কটু, অহংকাৰী, অসংযত আৰু অবিবেচক কথাই মানুহৰ জীৱনলৈ বিপদ মাতি আনে। এনে কথাই কাজিয়াৰ সৃষ্টি কৰে, সম্পৰ্ক নষ্ট কৰে আৰু সমাজত মানুহক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰে। বহু সময়ত এষাৰ বেয়া কথাৰ বাবেই মানুহে প্ৰাণ হেৰুৱাবলগীয়াও হয়।
গতিকে, আমি সদায় কথা কওঁতে সাৱধান হোৱা উচিত। স্থান-কাল-পাত্ৰ বিবেচনা কৰি, ভাবি-চিন্তি কথা ক’লেহে আমি বিপদৰ পৰা বাচি থাকিব পাৰিম আৰু সমাজত সন্মান লাভ কৰিব পাৰিম।
(খ) তুমি শ্ৰেণী কোঠাত থাকোঁতে হঠাৎ মূৰৰ বিষত ভুগিব লগা হোৱাৰ বাবে বিদ্যালয়ৰ পৰা অৰ্ধ-ছুটী বিচাৰি শ্ৰেণী শিক্ষকৰ জৰিয়তে বিদ্যালয় প্ৰধানলৈ এখন আৱেদন পত্ৰ লিখা।
উত্তৰ:
তাৰিখ: ১৫/১২/২০২৫
মাননীয়,
প্ৰধান শিক্ষক/শিক্ষয়িত্ৰী মহোদয়/মহোদয়া,
(বিদ্যালয়ৰ নাম),
(বিদ্যালয়ৰ ঠিকনা)।
বিষয়: অৰ্ধ-ছুটীৰ বাবে আৱেদন।
(শ্ৰেণী শিক্ষক/শিক্ষয়িত্ৰীৰ জৰিয়তে)
মহাশয়/মহাশয়া,
বিনীতভাৱে জনাওঁ যে, মই, (নিজৰ নাম), আপোনাৰ বিদ্যালয়ৰ (নিজৰ শ্ৰেণী)-ৰ এজন ছাত্ৰ/ছাত্ৰী। আজি শ্ৰেণী চলি থকা অৱস্থাত হঠাৎ মোৰ তীব্ৰ মূৰৰ বিষ আৰম্ভ হয়, যাৰ ফলত মই শ্ৰেণীত মনোযোগ দিব পৰা নাই আৰু মোৰ যথেষ্ট শাৰীৰিক কষ্ট হৈছে।
এতেকে, মহোদয়/মহোদয়াক মোৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ কথা বিবেচনা কৰি আজিৰ দিনটোৰ বাবে অৰ্ধ-ছুটী প্ৰদান কৰি বাধিত কৰে যেন।
ধন্যবাদেৰে,
আপোনাৰ একান্ত বাধ্য ছাত্ৰ/ছাত্ৰী
(নিজৰ নাম)
শ্ৰেণী:
ৰোল নং:
(গ) তোমাৰ অঞ্চলৰ বাট-পথ, দলং আদি নষ্ট হোৱাত সেইবোৰৰ মেৰামতিৰ কাৰণে চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰি বাতৰি কাকতৰ সম্পাদকলৈ এখন প্ৰতিবেদন লিখা।
উত্তৰ:
সম্পাদকলৈ প্ৰতিবেদন
তাৰিখ: ১৫/১২/২০২৫
মাননীয় সম্পাদক মহোদয়,
(বাতৰি কাকতৰ নাম),
(ঠিকনা)।
বিষয়: জৰাজীৰ্ণ বাট-পথ আৰু দলঙৰ মেৰামতিৰ বাবে চৰকাৰৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ।
মহাশয়,
আপোনাৰ সন্মানীয় কাকতখনৰ জৰিয়তে মই আমাৰ অঞ্চল, (অঞ্চলৰ নাম),ৰ জৰাজীৰ্ণ বাট-পথ আৰু দলঙৰ শোচনীয় অৱস্থাৰ প্ৰতি চৰকাৰ আৰু গড়কাপ্তানী বিভাগৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিব বিচাৰিছোঁ।
আমাৰ অঞ্চলৰ মুখ্য পথটোকে ধৰি আন আন উপ-পথসমূহৰ অৱস্থা অতি শোচনীয়। ৰাস্তাৰ ঠায়ে ঠায়ে ডাঙৰ ডাঙৰ গাঁতৰ সৃষ্টি হৈছে, যাৰ ফলত বাৰিষা কালত পানী জমা হৈ সৰু-সুৰা পুখুৰীৰ দৰে হয়। ইয়াৰ ফলত যান-বাহন চলাচলত ভীষণ অসুবিধাৰ সৃষ্টি হোৱাৰ লগতে প্ৰায়ে সৰু-বৰ দুৰ্ঘটনা সংঘটিত হয়। বিশেষকৈ, স্কুলীয়া ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু জ্যেষ্ঠ নাগৰিকসকলৰ বাবে এই পথসমূহেৰে চলাচল কৰা অতি বিপদসংকুল হৈ পৰিছে।
ইয়াৰ উপৰিও, অঞ্চলটোৰ মূল পথৰ ওপৰত থকা একমাত্ৰ কাঠৰ দলংখনৰ অৱস্থাও অতি জৰাজীৰ্ণ। দলংখনৰ বহু ঠাইত কাঠ উৱলি গৈছে আৰু যিকোনো মুহূৰ্ততে ই ভাঙি পৰাৰ উপক্ৰম হৈছে। এই দলংখনৰ ওপৰেৰে দৈনিক বহুতো গধুৰ যান-বাহন চলাচল কৰে, যাৰ ফলত এক ভয়ংকৰ দুৰ্ঘটনাৰ আশংকা কৰা হৈছে।
এই পথ আৰু দলং মেৰামতিৰ বাবে স্থানীয় ৰাইজে বহুবাৰ বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষক আবেদন জনাইছে যদিও কোনো সুফল পোৱা নাই।
এতেকে, আপোনাৰ কাকতৰ মাধ্যমেৰে মই চৰকাৰ আৰু সংশ্লিষ্ট বিভাগক অতি সোনকালে এই জৰাজীৰ্ণ বাট-পথ আৰু দলংখন মেৰামতিৰ বাবে জৰুৰীকালীন ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিবলৈ বিনম্ৰতাৰে অনুৰোধ জনালোঁ।
ধন্যবাদেৰে,
(নিজৰ নাম)
(ঠিকনা)
(অঞ্চলৰ এজন সচেতন নাগৰিক)
১৮. তলৰ যিকোনো এটা বিষয়ৰ ওপৰত এখনি ৰচনা লিখা: (৮)
(ক) ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু সমাজসেৱা
উত্তৰ:
ভূমিকা: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল দেশৰ ভৱিষ্যত। তেওঁলোক কেৱল জ্ঞান অৰ্জনৰ বাবেই বিদ্যালয়লৈ নাযায়, বৰঞ্চ দেশৰ সুনাগৰিক হিচাপে গঢ় লৈ উঠাৰ শিক্ষাও লাভ কৰে। সমাজসেৱা হ’ল এনে এক মহান কাৰ্য, যাৰ জৰিয়তে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সমাজৰ প্ৰতি থকা নিজৰ দায়িত্ব পালন কৰিব পাৰে আৰু নিজৰ চৰিত্ৰ গঠনতো সহায় লাভ কৰে।
সমাজ সেৱাৰ আৱশ্যকতা: সমাজত বহুতো সমস্যা, যেনে— নিৰক্ষৰতা, দৰিদ্ৰতা, অন্ধবিশ্বাস, পৰিৱেশ প্ৰদূষণ আদি বিৰাজমান। কেৱল চৰকাৰৰ পক্ষে এই সকলো সমস্যা সমাধান কৰা সম্ভৱ নহয়। ইয়াৰ বাবে সমাজৰ প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ, বিশেষকৈ যুৱশক্তিৰ সহযোগিতা অপৰিহাৰ্য। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ মনত থকা উদ্যম, শক্তি আৰু নতুন কিবা এটা কৰাৰ হেঁপাহক যদি সমাজসেৱাৰ দিশত ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়, তেন্তে সমাজে যথেষ্ট উপকৃত হ’ব।
ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ দায়িত্ব: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে পঢ়া-শুনাৰ লগতে বিভিন্ন ধৰণে সমাজসেৱাত ব্ৰতী হ’ব পাৰে:
- সাক্ষৰতা অভিযান: তেওঁলোকে নিজৰ অৱসৰৰ সময়ত গাঁৱৰ বা চুবুৰীৰ নিৰক্ষৰ লোকসকলক লিখা-পঢ়া শিকাব পাৰে। প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষা কাৰ্যসূচীত অংশগ্ৰহণ কৰি তেওঁলোকে নিৰক্ষৰতা দূৰীকৰণত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ল’ব পাৰে।
- পৰিৱেশ সচেতনতা: ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে গছপুলি ৰোপণ কাৰ্যসূচী, চাফাই অভিযান আদিৰ আয়োজন কৰি সমাজত পৰিৱেশৰ প্ৰতি সচেতনতা বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে মানুহক প্লাষ্টিকৰ ব্যৱহাৰ কমোৱা আৰু য’তে-ত’তে আৱৰ্জনা নেপেলোৱাৰ বাবে আহ্বান জনাব পাৰে।
- অন্ধবিশ্বাসৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ: শিক্ষাৰ পোহৰেৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন অন্ধবিশ্বাস, যেনে— ডাইনী হত্যা, বেজ-বেজালিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীলতা আদিৰ বিৰুদ্ধে জনমত গঠন কৰিব পাৰে। তেওঁলোকে বিজ্ঞানসন্মত চিন্তা-চৰ্চাৰ প্ৰসাৰ ঘটাব পাৰে।
- দুৰ্যোগৰ সময়ত সেৱা: বানপানী, ধুমুহা আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে সাহায্য সংগ্ৰহ, সাহায্য বিতৰণ আৰু উদ্ধাৰ কাৰ্যত সহায় কৰি মানৱীয় সেৱা আগবঢ়াব পাৰে।
সামৰণি: সমাজসেৱাই ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক কেৱল সমাজৰ প্ৰতি দায়িত্বশীল কৰাই নহয়, ই তেওঁলোকৰ ব্যক্তিত্ব বিকাশত, যেনে— নেতৃত্ব, সহযোগিতা, সহানুভূতি আদি গুণৰ বিকাশত সহায় কৰে। পাঠ্যপুথিৰ জ্ঞানৰ লগতে সমাজৰ বাস্তৱ জ্ঞান আহৰণ কৰি তেওঁলোক একোজন পূৰ্ণাংগ আৰু দায়িত্বশীল নাগৰিক হিচাপে গঢ় লৈ উঠে। সেয়েহে, প্ৰতিজন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়েই নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি সমাজসেৱাত অংশগ্ৰহণ কৰা উচিত।
(খ) পৰিৱেশ প্ৰদূষণ
উত্তৰ:
ভূমিকা: আমাৰ চাৰিওফালে থকা গছ-গছনি, বায়ু, পানী, মাটি, জীৱ-জন্তু আদি সকলোকে লৈয়েই আমাৰ পৰিৱেশ। এক সুস্থ জীৱনৰ বাবে এক সুস্থ আৰু নিকা পৰিৱেশ অপৰিহাৰ্য। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত মানুহৰ অবিবেচক কাৰ্যকলাপৰ ফলত আমাৰ পৰিৱেশ ভয়ংকৰভাৱে প্ৰদূষিত হৈ পৰিছে। পৰিৱেশ প্ৰদূষণ আজি বিশ্বৰ এক জ্বলন্ত সমস্যা।
পৰিৱেশ প্ৰদূষণৰ কাৰণ: পৰিৱেশ প্ৰদূষণৰ মূল কাৰণসমূহ হ’ল:
- বায়ু প্ৰদূষণ: কল-কাৰখানা আৰু যান-বাহনৰ পৰা নিৰ্গত হোৱা ধোঁৱা, উদ্যোগৰ পৰা ওলোৱা বিষাক্ত গেছ আদিয়ে বায়ু প্ৰদূষিত কৰে। ইয়াৰ ফলত শ্বাস-প্ৰশ্বাসজনিত ৰোগ, এচিড বৰষুণ আদি সমস্যাৰ সৃষ্টি হয়।
- জল প্ৰদূষণ: ঘৰুৱা আৱৰ্জনা, কল-কাৰখানাৰ ৰাসায়নিক পদাৰ্থ, কৃষিক্ষেত্ৰত ব্যৱহৃত কীটনাশক দ্ৰব্য আদি পোনপটীয়াকৈ নদ-নদী, খাল-বিলত মিহলি হৈ পানী প্ৰদূষিত কৰে। এই প্ৰদূষিত পানী ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলত কলেৰা, টাইফয়েড, জণ্ডিচ আদি ৰোগ হয়।
- মাটি প্ৰদূষণ: প্লাষ্টিক, পলিথিনৰ অবাধ ব্যৱহাৰ, ৰাসায়নিক সাৰ আৰু কীটনাশকৰ অত্যাধিক প্ৰয়োগ, আৰু উদ্যোগিক আৱৰ্জনাৰ ফলত মাটিৰ উৰ্বৰতা শক্তি কমি যায় আৰু মাটি প্ৰদূষিত হয়।
- শব্দ প্ৰদূষণ: যান-বাহনৰ হৰ্ণ, কল-কাৰখানাৰ শব্দ, লাউডস্পীকাৰৰ উচ্চ স্বৰ আদিয়ে শব্দ প্ৰদূষণৰ সৃষ্টি কৰে। ই মানুহৰ শ্ৰৱণ শক্তি হ্ৰাস কৰা, উচ্চ ৰক্তচাপ, মানসিক অশান্তি আদিৰ কাৰক।
প্ৰতিকাৰ: পৰিৱেশ প্ৰদূষণ ৰোধ কৰিবলৈ আমি সকলোৱে মিলি কিছুমান পদক্ষেপ ল’ব লাগিব:
- সৰ্বাধিক গছপুলি ৰোপণ কৰিব লাগে, কাৰণ গছে বায়ু বিশুদ্ধ কৰে।
- প্লাষ্টিক আৰু পলিথিনৰ ব্যৱহাৰ বন্ধ বা কম কৰিব লাগে।
- কল-কাৰখানাৰ আৱৰ্জনা আৰু বিষাক্ত পদাৰ্থ শোধন কৰিহে পানীত এৰি দিব লাগে।
- যান-বাহন আৰু উদ্যোগত প্ৰদূষণ নিয়ন্ত্ৰণৰ ব্যৱস্থা কটকটীয়া কৰিব লাগে।
- জনসাধাৰণৰ মাজত পৰিৱেশ সম্পৰ্কে ব্যাপক সজাগতা সৃষ্টি কৰিব লাগে।
সামৰণি: পৰিৱেশ আমাৰ উমৈহতীয়া সম্পত্তি। ইয়াক সুৰক্ষা দিয়াটো আমাৰ সকলোৰে নৈতিক দায়িত্ব। যদি আমি এতিয়াই সচেতন নহওঁ, তেন্তে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মক এখন ৰুগ্ন আৰু বাসৰ অনুপযোগী পৃথিৱী উপহাৰ দিব লাগিব। আহক, আমি সকলোৱে মিলি আমাৰ পৰিৱেশক নিকা আৰু সেউজীয়া কৰি ৰখাৰ সংকল্প লওঁ।
(গ) ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়
উত্তৰ:
ভূমিকা: “টোপ টোপ পানীৰে, হয় সাগৰো পানীৰে” – এই কথাষাৰীয়ে সঞ্চয়ৰ গুৰুত্বকে বুজায়। ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয় মানে হ’ল আমাৰ উপাৰ্জনৰ পৰা অলপ অলপকৈ ধন জমা কৰি ভৱিষ্যতৰ বাবে সাঁচি ৰখা। ই এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ অভ্যাস, যিয়ে ব্যক্তি আৰু সমাজ উভয়ৰে অৰ্থনৈতিক নিৰাপত্তা সুনিশ্চিত কৰে।
ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়ৰ উপকাৰিতা: ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়ৰ উপকাৰিতা বহুবিধ:
- ভৱিষ্যতৰ নিৰাপত্তা: জীৱনত বহুতো অপ্ৰত্যাশিত ঘটনা ঘটিব পাৰে, যেনে— হঠাৎ হোৱা বেমাৰ-আজাৰ, দুৰ্ঘটনা বা চাকৰি হেৰুওৱা। এনেকুৱা জৰুৰীকালীন অৱস্থাত সঞ্চিত ধনে আমাক আৰ্থিক সকাহ দিয়ে আৰু আনৰ ওচৰত হাত পাতিবলগীয়া অৱস্থাৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।
- লক্ষ্য পূৰণ: আমাৰ জীৱনত বহুতো লক্ষ্য থাকে, যেনে— উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ, ঘৰ সজা, গাড়ী কিনা বা বিয়া-বাৰু পতা। নিয়মীয়াকৈ অলপ অলপকৈ ধন সাঁচিলে আমি এই ডাঙৰ খৰচবোৰৰ বাবে সাজু হ’ব পাৰোঁ আৰু আমাৰ সপোনবোৰ পূৰণ কৰিব পাৰোঁ।
- অৰ্থনৈতিক আত্মনিৰ্ভৰশীলতা: সঞ্চয়ৰ অভ্যাসে মানুহক আৰ্থিকভাৱে আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি তোলে। বিশেষকৈ মহিলাসকলৰ বাবে ই অতি প্ৰয়োজনীয়, কাৰণ ই তেওঁলোকক আৰ্থিক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰে।
- ৰাষ্ট্ৰীয় বিকাশত অৰিহণা: যেতিয়া আমি বেংক, ডাকঘৰ বা আন বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানত ধন সঞ্চয় কৰোঁ, সেই ধনেৰে চৰকাৰ বা ব্যক্তিগত খণ্ডই দেশৰ বিভিন্ন উন্নয়নমূলক কাম-কাজ, যেনে— ৰাস্তা-ঘাট, দলং, উদ্যোগ আদি নিৰ্মাণত বিনিয়োগ কৰে। এইদৰে, আমাৰ ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়ে ৰাষ্ট্ৰীয় অৰ্থনীতিৰ বিকাশত অৰিহণা যোগায়।
ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়ৰ উপায়: ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয়ৰ বাবে বহুতো আঁচনি আছে, যেনে— বেংকৰ সঞ্চয় একাউণ্ট (Savings Account), স্থায়ী জমা (Fixed Deposit), ৰেকাৰিং ডিপ’জিট (Recurring Deposit), ডাকঘৰৰ বিভিন্ন সঞ্চয় আঁচনি, পাব্লিক প্ৰভিডেণ্ট ফাণ্ড (PPF) আদি।
সামৰণি: ক্ষুদ্ৰ সঞ্চয় এক অতি ভাল অভ্যাস। ই কেৱল আমাৰ ভৱিষ্যতকেই সুৰক্ষিত নকৰে, বৰঞ্চ দেশৰ অৰ্থনৈতিক বিকাশত সহায় কৰে। সেয়েহে, সৰুৰে পৰা ল’ৰা-ছোৱালীক সঞ্চয়ৰ অভ্যাস গঢ়ি তুলিবলৈ শিকোৱা উচিত। আমাৰ উপাৰ্জন যিমানেই নহওক কিয়, তাৰ পৰা অলপ অংশ সঞ্চয় কৰাৰ মানসিকতা গঢ়ি তুলিলেহে এখন আৰ্থিকভাৱে সুস্থিৰ সমাজ গঢ়ি উঠিব।
১৯. ‘বৈচিত্ৰ্যময় অসম’ নামৰ দ্ৰুতপাঠত সন্নিৱিষ্ট যিকোনো দুটা জনগোষ্ঠীৰ বিশেষভাৱে বৰঙণি যোগোৱা একোজনকৈ ব্যক্তিৰ বিষয়ে চমু টোকা লিখা। (২x২=৪)
উত্তৰ:
(ক) বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা (ৰাভা জনগোষ্ঠী):
কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতৰ এক উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ। তেওঁ কেৱল ৰাভা জনগোষ্ঠীৰে নহয়, সমগ্ৰ অসমীয়া জাতিৰ গৌৰৱ। তেওঁ একাধাৰে এজন মহান শিল্পী, সংগীতজ্ঞ, গীতিকাৰ, সুৰকাৰ, অভিনেতা, লেখক আৰু নৃত্যশিল্পী আছিল। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত সমন্বয়ৰ এনাজৰী গঢ়িবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁৰ গীত-মাত, লেখা-মেলাৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমৰ থলুৱা সংস্কৃতি, বিশেষকৈ জনজাতীয় সংস্কৃতিসমূহক বিশ্ব দৰবাৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিল। তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজিত শোষিত, নিষ্পেষিত আৰু সাধাৰণ মানুহৰ মুক্তিৰ গান ধ্বনিত হৈছিল। অসমীয়া সংস্কৃতিৰ ভঁৰাল চহকী কৰাত তেওঁৰ অৱদান চিৰস্মৰণীয়।
(খ) মংগলছিং ইংতি (কাৰ্বি জনগোষ্ঠী):
মংগলছিং ইংতি কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ এজন আগশাৰীৰ সমাজ সংগঠক, ৰাজনীতিবিদ আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁ কাৰ্বি আংলং জিলা গঠনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ কাৰ্বি জনগোষ্ঠীৰ সামাজিক, শৈক্ষিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্তৰণৰ বাবে আজীৱন কাম কৰি গৈছিল। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাতে কাৰ্বি আংলঙত বহুতো শিক্ষানুষ্ঠান গঢ় লৈ উঠিছিল। তেওঁ কাৰ্বি লোকসকলক আধুনিক শিক্ষাৰে শিক্ষিত কৰি সমাজৰ মূল সুঁতিলৈ আনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কাৰ্বি সমাজৰ সৰ্বাংগীণ বিকাশৰ বাবে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক “কাৰ্বি আংলঙৰ জনক” বুলিও কোৱা হয়।
২০. তোমাৰ দ্ৰুতপাঠত সন্নিৱিষ্ট অসমৰ যিকোনো এটা জনগোষ্ঠীৰ উৎসৱ-পাৰ্বণ সম্পৰ্কে চমুকৈ লিখা। (২)
উত্তৰ:
বিহু (অসমীয়া জনগোষ্ঠী):
বিহু অসমীয়া জাতিৰ জাতীয় উৎসৱ। ই মূলতঃ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। অসমীয়াই বছৰত তিনিটা বিহু পালন কৰে— ব’হাগ বিহু বা ৰঙালী বিহু, কাতি বিহু বা কঙালী বিহু, আৰু মাঘ বিহু বা ভোগালী বিহু।
- ব‘হাগ বিহু: ই অসমীয়া নৱবৰ্ষৰ আৰম্ভণি। এই বিহু ৰং-ৰহইচ আৰু আনন্দৰ উৎসৱ। ডেকা-গাভৰুসকলে মুকলি পথাৰত বিহু নাচে, বিহু গায়। গৰু বিহুৰ দিনা গৰুক গা ধুৱাই নতুন পঘা দি সন্মান জনোৱা হয়। মানুহৰ বিহুৰ দিনা সৰুৱে ডাঙৰক সেৱা জনাই আশীৰ্বাদ লয় আৰু ইজনে-সিজনক বিহুৱান উপহাৰ দিয়ে।
- কাতি বিহু: এই বিহু আড়ম্বৰহীন। এই সময়ত খেতিয়কৰ ভঁৰাল উদং হয়, সেয়ে ইয়াক কঙালী বিহু বোলা হয়। এই দিনা সন্ধিয়া ঘৰে ঘৰে, তুলসীৰ তলত আৰু পথাৰত চাকি জ্বলাই শস্যৰ মংগল কামনা কৰা হয়।
- মাঘ বিহু: এই বিহু ভোগ বা খোৱা-লোৱাৰ উৎসৱ। এই সময়ত খেতিয়কে নতুন শস্য চপাই ভঁৰাল ভৰায়। উৰুকাৰ নিশা সমূহীয়াভাৱে ভোজ-ভাত খোৱা হয় আৰু পিছদিনা পুৱা মেজি জ্বলাই অগ্নি দেৱতাক সেৱা জনোৱা হয়। পিঠা-পনা, লাড়ু আদি খোৱা এই বিহুৰ অন্যতম বৈশিষ্ট্য।
২১. তলত দিয়া পদাংশৰ মূলভাৱ লিখা: (৪)
চৰিত্ৰবান মানুহ পবিত্ৰ জলৰ নিচিনা। সিহঁত নিজেও পবিত্ৰ আৰু আনকো পবিত্ৰ কৰে। চৰিত্ৰৱন্ত মানুহক চৰিত্ৰহীন মানুহে পেটে পেটে ভয় কৰে আৰু সিহঁতৰ আগত বেয়া কাম কৰিবলৈ সংকোচ বোধ কৰে। ধন আৰু বিদ্যাৰ পৰা মানুহে ক্ষমতা লাভ কৰে, কিন্তু চৰিত্ৰৰ পৰা মহত্ত্বপ্ৰাপ্ত হয়। কু-চৰিত্ৰই মানুহক পশুত্বলৈ নমায়; কিন্তু সুচৰিত্ৰই দেৱত্বলৈ তোলে। সুচৰিত্ৰ মনুষ্যত্বৰ সাৰ, এতেকে সি উন্নতিৰ মেৰুদণ্ডৰ নিচিনা।
উত্তৰ:
মূলভাৱ:
উক্ত পদাংশত চৰিত্ৰৰ মহত্ত্ব আৰু গুৰুত্বৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। ইয়াত চৰিত্ৰবান মানুহক পবিত্ৰ পানীৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে। পানীয়ে যেনেকৈ নিজৰ পবিত্ৰতাৰে আন বস্তুও নিকা কৰে, ঠিক তেনেকৈ চৰিত্ৰবান ব্যক্তি এজনে নিজৰ সৎ গুণ আৰু আদৰ্শৰে সমাজক পবিত্ৰ আৰু উন্নত কৰে।
চৰিত্ৰহীন লোকে চৰিত্ৰবান লোকক সন্মুখত সন্মান নকৰিলেও মনে মনে ভয় আৰু শ্ৰদ্ধা কৰে। তেওঁলোকৰ সন্মুখত কোনো বেয়া কাম কৰিবলৈ তেওঁলোকে লাজ আৰু সংকোচ বোধ কৰে। পদাংশটোত কোৱা হৈছে যে ধন আৰু বিদ্যাই মানুহক ক্ষমতা দিব পাৰে, কিন্তু প্ৰকৃত মহত্ত্ব আৰু সন্মান কেৱল চৰিত্ৰৰ পৰাহে আহে।
বেয়া চৰিত্ৰই মানুহক পশুৰ পৰ্যায়লৈ নমাই আনে, অৰ্থাৎ তেওঁৰ মানৱীয় গুণবোৰ লোপ পায়। আনহাতে, ভাল চৰিত্ৰ বা সুচৰিত্ৰই মানুহক দেৱতাৰ গুণসম্পন্ন কৰি তোলে, অৰ্থাৎ তেওঁক মহান কৰি তোলে। সুচৰিত্ৰই হ’ল মানৱতাৰ মূল আধাৰ। যিদৰে মেৰুদণ্ড অবিহনে মানুহ থিয় হ’ব নোৱাৰে, ঠিক তেনেকৈ চৰিত্ৰ অবিহনে কোনো ব্যক্তি বা জাতিয়ে উন্নতি কৰিব নোৱাৰে। গতিকে, চৰিত্ৰই হ’ল ব্যক্তি আৰু সমাজৰ উন্নতিৰ মূল ভেটি।
(বিভাগ ‘খ’ আৰু ‘গ’ৰ উত্তৰসমূহ বিকল্প হিচাপে দিয়া হয়, পৰীক্ষাৰ্থীয়ে যিকোনো এটা বিভাগৰ উত্তৰ কৰিব লাগিব। ইয়াত দুয়োটা বিভাগৰ সমাধান দিয়া হৈছে।)
SEBA HSLC 2025 Assamese (MIL) question paper
GROUP – B (বিভাগ – খ)
(মূল্যাংক: ২৫)
২২. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১)
নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ন তলীয়া পুথিভঁৰালটোৰ নাম কি আছিল?
উত্তৰ: নালন্দা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ন তলীয়া পুথিভঁৰালটোৰ নাম আছিল ‘ধৰ্মগঞ্জ’। ইয়াৰ তিনিটা ভাগ আছিল— ৰত্নসাগৰ, ৰত্নোদধি আৰু ৰত্নৰঞ্জক।
২৩. চমু উত্তৰ লিখা (যিকোনো এটা): (২)
(ক) শ্ৰীধান্যকটক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিষয়ে চমুটোকা লিখা।
উত্তৰ: শ্ৰীধান্যকটক বিশ্ববিদ্যালয় প্ৰাচীন ভাৰতৰ আন এখন বিখ্যাত শিক্ষাকেন্দ্ৰ আছিল। ই বৰ্তমানৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত অৱস্থিত আছিল। এই বিশ্ববিদ্যালয়খন মহাযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ চৰ্চাৰ বাবে বিশেষভাৱে জনাজাত আছিল। ইয়াত দৰ্শন, ন্যায়শাস্ত্ৰ, চিকিৎসা বিজ্ঞান আদি বিভিন্ন বিষয়ৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল। বিখ্যাত চীনা পৰিব্ৰাজক হিউৱেন-চাঙেও এই বিশ্ববিদ্যালয় ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ শৈক্ষিক পৰিৱেশৰ ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল।
(খ) সেনাপতি ভীষ্মৰ যুদ্ধোৎসৱ দেখি কি কি ৰণবাদ্যৰ মহাশব্দ হৈছিল?
উত্তৰ: সেনাপতি ভীষ্মৰ যুদ্ধোৎসৱ দেখি কৌৰৱ পক্ষৰ শিবিৰত বিভিন্ন ৰণবাদ্যৰ মহাশব্দ হৈছিল। সেইবোৰৰ ভিতৰত আছিল শংখ, ভেৰী, পণৱ, আনক আৰু গোমুখ। এই সকলোবোৰ বাদ্য একেলগে বাজি উঠি এক ভয়ংকৰ যুদ্ধৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল।
২৪. উত্তৰ লিখা: (৪)
প্ৰাচীন কালৰ ভাৰতবৰ্ষৰ বিখ্যাত শিক্ষাকেন্দ্ৰ তক্ষশীলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বিষয়ে তোমাৰ পাঠ্যপুথিৰ আলমত লিখা।
উত্তৰ: তক্ষশীলা প্ৰাচীন ভাৰতবৰ্ষৰেই নহয়, বিশ্বৰ অন্যতম পুৰণি আৰু বিখ্যাত শিক্ষাকেন্দ্ৰ আছিল। ই বৰ্তমান পাকিস্তানৰ ৰাৱালপিণ্ডিৰ ওচৰত অৱস্থিত। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰাই ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ জ্ঞান চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।
তক্ষশীলাত কোনো কেন্দ্ৰীয় শিক্ষানুষ্ঠান নাছিল, বৰঞ্চ ইয়াত বিভিন্ন বিষয়ৰ পাৰ্গত আচাৰ্যসকলে নিজা নিজা আশ্ৰমত ছাত্ৰক শিক্ষা প্ৰদান কৰিছিল। ইয়ালৈ ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে বিদেশৰ পৰাও ছাত্ৰসকল জ্ঞান অৰ্জনৰ বাবে আহিছিল। ইয়াত বেদ, দৰ্শন, ব্যাকৰণ, অৰ্থশাস্ত্ৰ, ৰাজনীতি, ধনুৰ্বিদ্যা, চিকিৎসা বিজ্ঞান আদি ওঠৰটা কলাৰ শিক্ষা দিয়া হৈছিল।
বিখ্যাত অৰ্থশাস্ত্ৰৰ ৰচয়িতা চাণক্য বা কৌটিল্য এই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এজন আচাৰ্য আছিল। সম্ৰাট চন্দ্ৰগুপ্ত মৌৰ্য, চিকিৎসক জীৱক আদি বহুতো বিখ্যাত ব্যক্তিয়ে তক্ষশীলাতে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তক্ষশীলা কেৱল জ্ঞান চৰ্চাৰ কেন্দ্ৰই নাছিল, ই বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ মিলনভূমি হিচাপেও কাম কৰিছিল।
নাইবা
অৰ্জুনে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ গৈ কাক কাক দেখা পালে আৰু তেওঁলোকক দেখা পাই শ্ৰীকৃষ্ণক কি ক‘লে তোমাৰ নিজৰ ভাষাৰে লিখা।
উত্তৰ: কুৰুক্ষেত্ৰৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ অৰ্জুনে দুয়োপক্ষৰ সৈন্যবাহিনীৰ মাজত নিজৰ ৰথখন ৰাখিবলৈ সাৰথি শ্ৰীকৃষ্ণক কৈছিল। তেতিয়া তেওঁ বিপক্ষ কৌৰৱৰ সেনাদলত নিজৰ বহুতো আত্মীয়-স্বজনক দেখা পালে। তেওঁ দেখিলে তেওঁৰ পিতামহ ভীষ্ম, গুৰু দ্ৰোণাচাৰ্য, কৃপাচাৰ্য, মোমায়েক শল্য, ককায়েক-ভায়েক দুৰ্যোধন আদিৰ লগতে আন বহুতো সম্বন্ধীয় লোকক।
নিজৰ আপোন মানুহবোৰক শত্ৰুপক্ষত যুদ্ধৰ বাবে সাজু হৈ থকা দেখি অৰ্জুনৰ মনত গভীৰ শোক আৰু মোহৰ সৃষ্টি হ’ল। তেওঁৰ শৰীৰ কঁপিবলৈ ধৰিলে, মুখ শুকাই গ’ল আৰু হাতৰ পৰা গাণ্ডীৱ ধনু খহি পৰিল। তেওঁ শ্ৰীকৃষ্ণক ক’লে, “হে কৃষ্ণ! যিসকলৰ বাবে আমি ৰাজ্য, ভোগ আৰু সুখ কামনা কৰোঁ, সেই আপোন মানুহবোৰকেই যুদ্ধত হত্যা কৰি মই কেনেকৈ ৰাজ্য ভোগ কৰিম? এনে ৰাজ্য লাভ কৰি মোৰ কি লাভ হ’ব? মই যুদ্ধ নকৰোঁ।” এইদৰে, আত্মীয়-স্বজনৰ প্ৰতি থকা স্নেহ আৰু মোহৰ বশৱৰ্তী হৈ অৰ্জুন যুদ্ধৰ পৰা বিমুখ হৈ পৰিছিল।
২৫. অতি চমু উত্তৰ লিখা: (১)
অসমীয়া কোনজন সাহিত্যিকক ‘অসম কেশৰী’ আখ্যা দিয়া হৈছে?
উত্তৰ: অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীক ‘অসম কেশৰী’ আখ্যা দিয়া হৈছে।
২৬. ধৰ ঝাড়ু ধৰ ভাই আৰু চাবৰ সময় নাই’ – তাৎপৰ্য বুজাই লিখা। (২)
উত্তৰ: উক্ত কবিতাফাকি অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ ‘ধৰ ঝাণ্ডা ধৰ ভাই’ কবিতাৰ অংশ। ইয়াৰ জৰিয়তে কবিয়ে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ সময়ত অসমীয়া ডেকা-গাভৰুক জাগি উঠিবলৈ আৰু সংগ্ৰামত জঁপিয়াই পৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। ঝাড়ু’ শব্দটো এক প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ কেৱল চৌপাশ চাফা কৰাই নহয়, বৰঞ্চ সমাজৰ পৰা পৰাধীনতা, অন্যায়, অত্যাচাৰ, জাতিভেদ, অন্ধবিশ্বাস আৰু সকলো ধৰণৰ সামাজিক কু-প্ৰথাসমূহক ঝাড়ু দি সাৰি পেলোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।
“আৰু চাবৰ সময় নাই” বুলি কৈ কবিয়ে বুজাইছে যে এতিয়া আৰু হাত সাৱটি বহি থকাৰ বা চাই থকাৰ সময় নাই। এতিয়া সকলোৱে মিলি ইংৰাজৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামত জঁপিয়াই পৰাৰ সময় আহি পৰিছে।
নাইবা
কপিল মুনিৰ চমু পৰিচয় দিয়া।
উত্তৰ: কপিল মুনি প্ৰাচীন ভাৰতৰ এজন মহান ঋষি আৰু দাৰ্শনিক আছিল। তেওঁক সাংখ্য দৰ্শনৰ প্ৰৱৰ্তক বুলি গণ্য কৰা হয়। সাংখ্য দৰ্শন ভাৰতৰ ছটা আস্তিক দৰ্শনৰ ভিতৰত অন্যতম। এই দৰ্শন অনুসৰি, জগতখন পুৰুষ (চেতন সত্তা) আৰু প্ৰকৃতি (জড় পদাৰ্থ) এই দুই মূল তত্ত্বৰ দ্বাৰা গঠিত। কপিল মুনিয়ে তেওঁৰ দৰ্শনৰ জৰিয়তে জ্ঞানৰ মাধ্যমেৰে মোক্ষ লাভৰ পথ দেখুৱাইছিল। তেওঁৰ জ্ঞান আৰু দৰ্শনে ভাৰতীয় চিন্তা-চৰ্চাক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল।
২৭. ‘ধৰ ঝাড়ু ধৰ ভাই’ – কবিতাটোৰ মাজেৰে কবি ৰায়চৌধুৰীদেৱৰ স্বদেশপ্ৰেমৰ ভাব কিদৰে প্ৰকাশ পাইছে লিখা। (৪)
উত্তৰ: ‘ধৰ ঝাড়ু ধৰ ভাই’ কবিতাটোত কবি অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰীৰ স্বদেশপ্ৰেমৰ ভাব তীব্ৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছে। ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামৰ পটভূমিত ৰচিত এই কবিতাটোত কবিয়ে অসমৰ ডেকা শক্তিক ইংৰাজ শাসনৰ বিৰুদ্ধে ঐক্যবদ্ধভাৱে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ উদাত্ত আহ্বান জনাইছে।
কবিয়ে ‘ঝাড়ু’ক স্বাধীনতা আৰু জাতীয় স্বাভিমানৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছে। তেওঁ সকলোকে এই ঝাড়ু হাতত লৈ আগবাঢ়ি আহিবলৈ কৈছে, কাৰণ এতিয়া আৰু হাত সাৱটি বহি থকাৰ সময় নাই। কবিয়ে অসমীয়া জাতিক তেওঁলোকৰ গৌৰৱময় অতীত, বীৰ-বীৰাংগনাৰ ত্যাগ আৰু বীৰত্বৰ কথা সোঁৱৰাই দিছে। তেওঁ কৈছে যে যি জাতিয়ে নিজৰ দেশক ভাল নাপায়, সেই জাতি জীয়াই থকাৰ কোনো অৰ্থ নাই।
কবিতাটোৰ মাজেৰে কবিয়ে এক বিপ্লৱৰ আহ্বান জনাইছে। তেওঁৰ ভাষাত জ্বলি উঠিছে স্বদেশৰ প্ৰতি থকা গভীৰ ভালপোৱা আৰু বিদেশী শাসনৰ প্ৰতি থকা তীব্ৰ ঘৃণা। এইদৰে, কবিতাটোৱে সেই সময়ৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ বাবে এক শক্তিশালী প্ৰেৰণাৰ উৎস হিচাপে কাম কৰিছিল।
নাইবা
“মোহিনী স্বৰূপে, অমৃত পিয়ালো / সাধিলো দেৱৰ কাম,” – কোনে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল? তেওঁ কাক অমৃত খুৱাই দেৱতাৰ কাৰ্য সাধন কৰিছিল; খৰচি মাৰি লিখা।
উত্তৰ:
উক্ত কথাষাৰ ‘মোহিনী’ নামৰ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে। ইয়াত ভগৱান বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰাৰ কথা কোৱা হৈছে।
কাহিনী: সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত যেতিয়া সমুদ্ৰৰ পৰা অমৃতৰ পাত্ৰ ওলাইছিল, তেতিয়া দেৱতা আৰু অসুৰৰ মাজত অমৃত পান কৰাক লৈ ভীষণ কাজিয়াৰ সৃষ্টি হৈছিল। অসুৰসকলে বলপূৰ্বকভাৱে অমৃতৰ পাত্ৰটো নিজৰ দখললৈ আনিছিল। দেৱতাসকলৰ বিপদ দেখি ভগৱান বিষ্ণুৱে তেওঁলোকক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল।
তেওঁ এজনী অপূৰ্ব সুন্দৰী নাৰীৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, যাৰ নাম আছিল মোহিনী। মোহিনীৰ ৰূপ-লাৱণ্যত অসুৰসকল মুগ্ধ হৈ পৰিল আৰু তেওঁলোকে অমৃত বিতৰণৰ দায়িত্ব মোহিনীৰ হাতত অৰ্পণ কৰিলে। মোহিনীয়ে চতুৰালিৰে দেৱতা আৰু অসুৰক দুটা বেলেগ শাৰীত বহিবলৈ দিলে। তাৰ পিছত তেওঁ কেৱল দেৱতাসকলকহে অমৃত পান কৰাবলৈ ধৰিলে। ৰাহু নামৰ এজন অসুৰে দেৱতাৰ ছদ্মবেশত দেৱতাৰ শাৰীত বহি অমৃত পান কৰিছিল যদিও সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰই তেওঁক চিনি পোৱাত বিষ্ণুৱে সুদৰ্শন চক্ৰৰে তেওঁৰ শিৰশ্ছেদ কৰে।
এইদৰে, ভগৱান বিষ্ণুৱে মোহিনী ৰূপ ধাৰণ কৰি অসুৰসকলক বঞ্চিত কৰি দেৱতাসকলক অমৃত পান কৰাই তেওঁলোকক অমৰত্ব প্ৰদান কৰিছিল আৰু দেৱতাৰ কাৰ্য সাধন কৰিছিল।
২৮. (৭x১=৭)
(ক) তলৰ বাক্যটি শুদ্ধকৈ লিখা:
তোমাৰ দেউতা ঘৰত আছেনে?
উত্তৰ: তোমাৰ দেউতাৰা ঘৰত আছেনে? (মান্য অৰ্থত) / তোমাৰ দেউতা ঘৰত আছেনেকি?
(খ) ‘পৰা’ উপসৰ্গ ব্যৱহাৰ কৰি এটা শুদ্ধ বাক্য লিখা।
উত্তৰ: পৰাধীन জাতিৰ কোনো সন্মান নাথাকে।
(গ) খালী ঠাইত উপযুক্ত অনুসৰ্গ বহুওৱা:
তুমি __ স্কুললৈ নগ’লা।
উত্তৰ: তুমি আজিনো স্কুললৈ নগ’লা?
(ঘ) তলত দিয়া যিকোনো এটাৰ সমাৰ্থক শব্দ লিখা:
মিত্ৰ, কন্যা
উত্তৰ: মিত্ৰ: বন্ধু, সখি। কন্যা: জীয়ৰী, দুহিতা।
(ঙ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ আধুনিক ৰূপ লিখা:
তাসম্বাক, ৰজনী
উত্তৰ: তাসম্বাক: তেওঁলোকক। ৰজনী: ৰাতি।
(চ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ বিপৰীত শব্দ লিখা:
স্বদেশ, সুবিধা
উত্তৰ: স্বদেশ: বিদেশ। সুবিধা: অসুবিধা।
(ছ) তলত দিয়া যিকোনো এটা শব্দৰ বিপৰীত লিংগ লিখা:
ল’ৰা, দেউতা
উত্তৰ: ল’ৰা: ছোৱালী। দেউতা: মা।
২৯. তলত দিয়া যিকোনো দুটা ছন্দৰ সূত্ৰ লিখি উদাহৰণ দিয়া: (২x২=৪)
উত্তৰ:
(ক) কুসুমমালা:
- সূত্ৰ: ই এক মিশ্ৰ কলাবৃত্ত ছন্দ। ইয়াৰ প্ৰতিটো চৰণত ১৪টা আখৰ থাকে। ৮ আৰু ৬ মাত্ৰাত যতি পৰে।
- উদাহৰণ:
> ফুলিছে চম্পা / ফুলে মালতী, (৮+৬=১৪)
> ফুলিছে বনত / বনৰ পাৰিজাত। (৮+৬=১৪)
(খ) লেচাৰি:
- সূত্ৰ: ই এক পদ ছন্দ। ইয়াৰ প্ৰতিটো চৰণত ১০টা আখৰ থাকে। ৪, ৪ আৰু ২ মাত্ৰাত যতি পৰে।
- উদাহৰণ:
> ৰূপৰ নাও / সোণৰ বঠা / বায় কোনে? (৪+৪+২=১০)
> আই মোৰ / চেনেহী / বিনে। (৪+২+২=৮) (ইয়াত ছন্দৰ সামান্য ব্যতিক্ৰম দেখা যায়, যিটো লোকগীতত সাধাৰণ)
(গ) পয়াৰ:
- সূত্ৰ: ই এক পদ ছন্দ। ইয়াৰ প্ৰতিটো চৰণত ১৪টা আখৰ থাকে। ৮ আৰু ৬ মাত্ৰাত যতি পৰে। ইয়াৰ দুটা চৰণ মিলি এটা পদ হয়।
- উদাহৰণ:
> জয় জয় যাদৱ / জলনিধি-তনয়া। (৮+৬=১৪)
> কেশৱ কৃষ্ণ / কৰুণা-নিলয়া।। (৮+৬=১৪)
