| বিষয় | অসমীয়া |
| পাঠৰ নাম | মগনিয়াৰ (কথা কবিতা) |
| শ্ৰেণী | দ্বাদশ শ্ৰেণী |
| কবি | যতীন্দ্রনাথ দুৱৰা |
| গােট | গদ্যাংশ |
| পাঠৰ নং | Class 12 Assamese Lesson 2 |
| পাঠ্যক্ৰম | অসম মাধ্যমিক শিক্ষা পৰিষদৰ (AHSEC) |
Class 12 Assamese Lesson 2 | “সাহিত্য সৌৰভ” পাঠ্যপুথিৰ “পাঠ ২: মগনিয়াৰ” পাঠটিৰ সম্পূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰখিনি তলত শুদ্ধ আৰু সুন্দৰকৈ আগবঢ়োৱা হ’ল:
মগনিয়াৰ Class 12
আর্হি প্ৰশ্ন:
(ক) অতি চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ১)
১। অসমীয়া সাহিত্যত প্ৰথম কথা-কবিতা ৰচনা কৰা কবিগৰাকী কোন?
উত্তৰ: অসমীয়া সাহিত্যত প্ৰথম কথা-কবিতা ৰচনা কৰা কবিগৰাকী হ’ল যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা।
২। কবি যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল?
উত্তৰ: কবি যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ জন্ম ১৮৯২ চনত হৈছিল।
৩। যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাক কি কবি বুলি কোৱা হয়?
উত্তৰ: যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাক ‘বনফুলৰ কবি’ বুলি কোৱা হয়।
৪। ‘ওমৰ তীৰ্থ’ পুথিখনি কোনখন পুথিৰ ভাৱানুবাদ?
উত্তৰ: ‘ওমৰ তীৰ্থ’ পুথিখনি ফাৰ্চী ছুফী কবি ওমৰ খায়ামৰ ‘ৰুবায়ত’ৰ ভাৱানুবাদ।
৫। যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাই কোনখন কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰিছিল?
উত্তৰ: যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাই ‘বনফুল’ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।
(খ) চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ২ অথবা ৩)
১। কথা-কবিতা বুলিলে কি বুজা? ইয়াৰ দুটা বৈশিষ্ট্য লিখা।
উত্তৰ: কথা-কবিতা হ’ল গদ্যত ৰচিত এক বিশেষ ধৰণৰ কবিতা। ইয়াৰ ভাষা চিত্ৰকল্পময় আৰু ব্যঞ্জনাময়ী।
দুটা বৈশিষ্ট্য হ’ল:
- কথা-কবিতাত এটা মাত্ৰ কেন্দ্ৰীয় ভাৱ থাকে।
- কথা-কবিতাৰ সামৰণি নাটকীয় আৰু আকস্মিক হয়।
২। কবিতা আৰু কথা-কবিতাৰ মাজত কি কি পাৰ্থক্য আছে?
উত্তৰ: কবিতা আৰু কথা-কবিতাৰ মাজৰ পাৰ্থক্যসমূহ হ’ল:
- কবিতা ছন্দোবদ্ধ, কিন্তু কথা-কবিতা গদ্যত ৰচিত।
- কবিতাত ভাৱৰ বিস্তাৰ থাকে, কিন্তু কথা-কবিতাত এটা মাত্ৰ কেন্দ্ৰীয় ভাৱ থাকে।
- কবিতাৰ ভাষা অলংকাৰযুক্ত হ’ব পাৰে, আনহাতে কথা-কবিতাৰ ভাষা সৰল আৰু চিত্ৰধৰ্মী।
৩। ওমৰ খায়াম কোন? তেওঁ ৰচনা কৰা পুথি এখনৰ নাম লিখা।
উত্তৰ: ওমৰ খায়াম ফাৰ্চী (পাৰ্চী) ভাষাৰ এগৰাকী বিখ্যাত ছুফী কবি আছিল। তেওঁ ৰচনা কৰা পুথিখনৰ নাম হ’ল ‘ৰুবায়ত’।
৪। মগনিয়াৰজনে কবিৰ পৰা কি দান পোৱাৰ কথা কৈছে?
উত্তৰ: কবিয়ে মগনিয়াৰজনক দিবলৈ একো নথকাত যেতিয়া তেওঁৰ হাতত ধৰি আন্তৰিকতাৰে ক্ষমা খুজিছিল, সেই আন্তৰিকতা আৰু সহানুভূতিকে মগনিয়াৰজনে কবিৰ পৰা পোৱা এক অমূল্য দান বুলি কৈছে।
৫। ‘ককাই, মোৰ ওপৰত খং নকৰিবা, মোৰ হাতত একোৱেই নাই।’ — কোনে কি প্ৰসংগত এই উক্তি কৰিছিল?
উত্তৰ: এই উক্তিটো ‘মগনিয়াৰ’ কথা-কবিতাটিৰ কবিয়ে (যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা) মগনিয়াৰজনৰ প্ৰতি কৰিছিল। যেতিয়া মগনিয়াৰজনে কবিৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিছিল, কবিয়ে নিজৰ মোনাত হাত সুমাই টকা-পইচা একোৱেই নাপাই লাজ আৰু দুখত মগনিয়াৰজনৰ হাতত ধৰি এইদৰে কৈছিল।
(গ) দীঘল প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক – ৪ অথবা ৫)
১। ‘মগনিয়াৰ’ শীৰ্ষক কথা-কবিতাটিৰ সাৰাংশ লিখা।
উত্তৰ: ‘মগনিয়াৰ’ এটি সাৰ্থক কথা-কবিতা। এদিন কবিয়ে ৰাস্তাৰে গৈ থাকোঁতে এজন বুঢ়া, ৰুগীয়া মগনিয়াৰে তেওঁৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিলে। মগনিয়াৰজনৰ দুৰৱস্থা দেখি কবিৰ মনত দুখ লাগিল। তেওঁ সহায় কৰিবলৈ মোনাত হাত ভৰাই চালে, কিন্তু টকা-পইচা, ঘড়ী বা আন একোৱেই নাপালে। তেতিয়া কবিয়ে লৰালৰিকৈ মগনিয়াৰজনৰ হাতত ধৰি আন্তৰিকতাৰে ক’লে যে তেওঁৰ হাতত একো নাই, তাৰ বাবে যেন তেওঁ খং নকৰে। কবিৰ এই আন্তৰিকতাত মগনিয়াৰজন আচৰিত হ’ল আৰু তেওঁৰ শেঁতা ওঁঠত হাঁহি বিৰিঙাই ক’লে যে কবিৰ এই সহানুভূতিও তেওঁৰ বাবে এক ডাঙৰ দান। এই কথা শুনি কবিয়েও বুজিলে যে তেওঁ এজন দৰিদ্ৰ সংগীৰ পৰা মানৱতাৰ এক অমূল্য দান লাভ কৰিলে।
২। ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটিত কথা-কবিতাৰ কি কি লক্ষণ পৰিস্ফুট হৈছে?
উত্তৰ: ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটিত কথা-কবিতাৰ কেইবাটাও লক্ষণ সুন্দৰভাৱে ফুটি উঠিছে:
- গদ্য ৰচনা: কবিতাটি ছন্দবিহীন গদ্যত ৰচিত।
- চিত্ৰধৰ্মিতা: মগনিয়াৰজনৰ “ওঁঠ শেঁতা, চকু দুটা ৰঙা আৰু গাত ফটা কাপোৰ” আদি বৰ্ণনাই পাঠকৰ মনত এক স্পষ্ট ছবি আঁকি দিয়ে।
- এককেন্দ্ৰিক ভাৱ: কবিতাটিৰ মূল ভাৱ হ’ল মানৱীয় সহানুভূতি আৰু আন্তৰিকতা, যি ধন-সম্পত্তিতকৈও ডাঙৰ।
- নাটকীয় সামৰণি: মগনিয়াৰজনে যেতিয়া কবিৰ सहानुভূতিকো ‘এটা দান’ বুলি স্বীকাৰ কৰে, সেই মুহূৰ্তত কাহিনীয়ে এক নাটকীয় আৰু আকস্মিক মোৰ লয়।
৩। কবি যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ সাহিত্য-কৃতিৰ এটি চমু পৰিচয় দাঙি ধৰা।
উত্তৰ: যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰা অসমীয়া ৰোমাণ্টিক যুগৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য কবি। তেওঁক ‘বনফুলৰ কবি’ বুলিও জনা যায়। তেওঁৰ সাহিত্য-কৃতিসমূহৰ ভিতৰত ‘ওমৰ তীৰ্থ’, ‘আপোন সুৰ’, ‘বনফুল’, আৰু ‘মিলনৰ সুৰ’ প্ৰধান কাব্যগ্ৰন্থ। তেওঁ ফাৰ্চী কবি ওমৰ খায়ামৰ ‘ৰুবায়ত’ৰ অসমীয়ালৈ কৰা ভাৱানুবাদ ‘ওমৰ তীৰ্থ’ৰ বাবে বিশেষভাৱে সমাদৃত। তেওঁৰ ‘কথা-কবিতা’ নামৰ সংকলনখনি অসমীয়া সাহিত্যত এই ধাৰাৰ প্ৰথম নিদৰ্শন। ‘বনফুল’ কাব্যগ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাদেমি বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক আছিল। তেওঁৰ কবিতাত প্ৰকৃতি প্ৰেম, বিষাদ আৰু মানৱীয় অনুভূতিৰ গভীৰ প্ৰকাশ দেখা যায়।
৪। ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটি ক’ৰপৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে? পাঠটিৰ মূল ভাবটি তোমাৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰ: ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটি যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ ‘কথা-কবিতা’ নামৰ পুথিখনৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে।
পাঠটিৰ মূল ভাব হৈছে মানৱীয় সহানুভূতি আৰু আন্তৰিকতাৰ মহত্ত্ব। পাঠটিত দেখুওৱা হৈছে যে এজন দৰিদ্ৰ ব্যক্তিক অৰ্থ বা বস্তুৰে সহায় কৰিব নোৱাৰিলেও, তেওঁৰ প্ৰতি দেখুওৱা অকণমান আন্তৰিকতা আৰু সঁচা সহানুভূতিও এক অমূল্য দান হ’ব পাৰে। ধনেৰে কৰা দানতকৈ হৃদয়ৰ পৰা দিয়া মৰম আৰু সহানুভূতিৰ মূল্য বহুত বেছি। ইয়াৰ জৰিয়তে কবিয়ে মানৱতাৰ এক গভীৰ সত্য প্ৰকাশ কৰিছে।
৫। ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটিৰ কবি আৰু মগনিয়াৰজনৰ মাজত হোৱা কথোপকথনখিনি তোমাৰ ভাষাত লিখা।
উত্তৰ: ‘মগনিয়াৰ’ পাঠটিত কবি আৰু মগনিয়াৰজনৰ মাজত হোৱা কথোপকথনখিনি অতি সংক্ষিপ্ত কিন্তু গভীৰ অৰ্থপূৰ্ণ।
যেতিয়া মগনিয়াৰজনে কবিৰ ওচৰত সহায় বিচাৰিছিল, কবিয়ে তেওঁক দিবলৈ একো বিচাৰি নাপাই লৰালৰিকৈ তেওঁৰ হাতত ধৰি কৈছিল, “ককাই, মোৰ ওপৰত খং নকৰিবা, মোৰ হাতত একোৱেই নাই।”
কবিৰ এই আন্তৰিকতাত আচৰিত হৈ মগনিয়াৰজনে তেওঁৰ হাতত ধৰি উত্তৰ দিছিল, “কি হ’ল, একো কথা নাই—ইয়াৰ কাৰণে অশেষ ধন্যবাদ—ইও যে এটা দান।”
এই দুইশাৰী কথাৰ মাজেৰেই দুয়োজনৰ মাজত মানৱতা আৰু সহানুভূতিৰ এক গভীৰ আদান-প্ৰদান হৈছিল।
