শ্ৰীকৃষ্ণৰ গীতাৰ সম্পূৰ্ণ তাৎপৰ্য অসমীয়াত সাধাৰণ লোকে বুজিব পৰাকৈ লিখা হ’ল:
গীতাৰ মূল কথা:
গীতা হৈছে এজন মানুহৰ জীৱনৰ পথপ্ৰদৰ্শক। ইয়াত শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক জীৱনৰ বিভিন্ন সমস্যা আৰু সংঘাতৰ মাজতো কৰ্তব্য কৰাৰ শিক্ষা দিছে। গীতাৰ মূল বাণী হৈছে—কৰ্তব্য পালন কৰা, ফলৰ আশা নকৰা।
গীতাৰ মূল শিক্ষা:
১. কৰ্মযোগ:
শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে যে আমি কাম কৰিব লাগে, কিন্তু ফলৰ আশা নকৰিব লাগে। কাম কৰাটোৱেই আমাৰ কৰ্তব্য, ফল ঈশ্বৰৰ হাতত। উদাহৰণস্বৰূপে, এজন খেতিয়কে মাটিত বীজ সিঁচে, কিন্তু বীজৰ পৰা কি হ’ব সেইটো তেওঁ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ কৰ্তব্য হৈছে মাটিত বীজ সিঁচা।
২. জ্ঞানযোগ:
জ্ঞানৰ দ্বাৰা আমি মায়া (অসত্য) আৰু সত্যৰ পাৰ্থক্য বুজিব পাৰোঁ। শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে যে এই জগতখন সত্য নহয়, ই মায়া। আমাৰ আত্মা হৈছে চিৰস্থায়ী, শৰীৰ নহয়। সেয়েহে, মৃত্যুৰ ভয় কৰিব নালাগে।
৩. ভক্তিযোগ:
ভক্তিৰ দ্বাৰা আমি ঈশ্বৰৰ ওচৰ চাপিব পাৰোঁ। শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে যে যি কোনোৱে একান্ত মনে তেওঁক ভক্তি কৰে, তেওঁক পাবই। ভক্তি মানে হৈছে ঈশ্বৰত সম্পূৰ্ণ বিশ্বাস ৰখা আৰু তেওঁৰ ওচৰত আত্মসমৰ্পণ কৰা।
৪. কৰ্তব্য আৰু ধৰ্ম:
শ্ৰীকৃষ্ণই অৰ্জুনক কৈছে যে যুদ্ধ কৰাটোৱেই তেওঁৰ কৰ্তব্য, কিয়নো তেওঁ এজন ক্ষত্ৰিয়। পলাই যোৱাটো তেওঁৰ ধৰ্ম নহয়। প্ৰত্যেকৰে জীৱনত এটা কৰ্তব্য থাকে, সেই কৰ্তব্য পালন কৰাটোৱেই ধৰ্ম।
৫. সমদৃষ্টি:
শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে যে ঈশ্বৰে সকলোকে সমান দৃষ্টিৰে চায়। তেওঁৰ বাবে ধনী-দুখীয়া, শিক্ষিত-অশিক্ষিত, মানুহ-পশু একে। সেয়েহে, আমিও সকলোকে সমানভাবে চাব লাগে।
৬. মনৰ নিয়ন্ত্ৰণ:
গীতাত কৈছে যে মন নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো বৰ কঠিন, কিন্তু ইয়াক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিলেহে জীৱনত শান্তি পোৱা যায়। মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ ধ্যান আৰু অভ্যাসৰ প্ৰয়োজন।
৭. মোক্ষৰ পথ:
গীতাৰ শেষত শ্ৰীকৃষ্ণই কৈছে যে যি কোনোৱে তেওঁৰ উপদেশ মানি চলে, তেওঁ মোক্ষ (মুক্তি) লাভ কৰিব। মোক্ষ মানে হৈছে জন্ম-মৃত্যুৰ চক্ৰৰ পৰা মুক্ত হোৱা।
গীতাৰ প্ৰাসংগিকতা:
গীতাৰ বাণী আজিও প্ৰাসংগিক। ই আমাক শিকায় যে জীৱনত সমস্যা আহিবই, কিন্তু সমস্যাৰ সন্মুখীন হ’ব লাগে। কৰ্তব্য পালন কৰি, ঈশ্বৰত বিশ্বাস ৰাখি, আৰু মনক শান্ত ৰাখি আমি জীৱনত সফল হ’ব পাৰোঁ।
সাৰাংশ:
গীতাৰ মূল বাণী হৈছে—কৰ্তব্য কৰা, ফলৰ আশা নকৰা, ঈশ্বৰত বিশ্বাস ৰখা, আৰু জীৱনত শান্তি বিচৰা। ই আমাক এটা সুন্দৰ আৰু সাৰ্থক জীৱন যাপনৰ পথ দেখুৱায়।