ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11 Question Answer – অসমীয়া একাদশ শ্ৰেণী

ধনৰ ব্যৱহাৰ Question Answer | Class 11 Assamese Chapter 1 Question Answer | ধনৰ ব্যৱহাৰ question answer | একাদশ শ্ৰেণী অসমীয়া

১. অধ্যায়টোৰ সাৰাংশ (Quick Revision Note)

সত্যনাথ বৰাদেৱৰ ‘সাৰথি’ নামৰ গ্ৰন্থৰ পৰা সংগৃহীত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ প্ৰবন্ধটোত মানৱ জীৱনত ধনৰ গুৰুত্ব আৰু ইয়াৰ উচিত ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে অতি সুন্দৰভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। ধন ঘটিলেই মানুহ ধনী বা সুখী হ’ব নোৱাৰে, যদিহে তেওঁ ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে। লেখকে ধনৰ দুটা প্ৰধান ব্যৱহাৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে— প্ৰথমতে, ধনেৰে নিজৰ সুখ-স্বাচ্ছন্দ্যৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় বস্তু গোটাই ল’ব পাৰি আৰু দ্বিতীয়তে, ধনেৰে দুখীয়া-নিছলাক সহায় কৰি বা সমাজৰ হিতকৰ কাম কৰি আনৰ উপকাৰ সাধিব পাৰি। যি মানুহে ধন থাকোঁতেও তাৰ উচিত ব্যৱহাৰ নকৰে, তেওঁক লেখকে নিধনী বা দৰিদ্ৰ বুলি অভিহিত কৰিছে।

প্ৰবন্ধটোত লেখকে কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়া— এই দুই শ্ৰেণীৰ লোকৰ চৰিত্ৰ অতি নিখুঁতভাৱে দাঙি ধৰিছে। কৃপণ লোকে ধন কেৱল সাঁচি ৰাখিবলৈহে বিচাৰে, নিজৰ বা আনৰ প্ৰয়োজনত খৰচ কৰিবলৈ টান পায়। তেওঁলোকে আনৰ খৰচত ভাল খাবলৈ বা পিন্ধিবলৈ বিচাৰে যদিও নিজৰ ঘৰত অতি দৰিদ্ৰৰ দৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰে। আনহাতে, ধোঁৱাখুলীয়া লোকে নিজৰ আয়লৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি অবাবত ধন খৰচ কৰে আৰু শেষত গৈ ঋণৰ বোজাত পোত যায়। লেখকে ঋণক পাপ আৰু ব্যাধিৰ লগত তুলনা কৰিছে, কাৰণ ব্যাধিয়ে যেনেকৈ মানুহৰ শৰীৰ ধ্বংস কৰে, ঋণেও তেনেকৈ মানুহৰ মান-মৰ্যাদা আৰু মানসিক শান্তি ধ্বংস কৰে।

প্ৰবন্ধটোৰ শেষৰফালে লেখকে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ হিচাপে ‘আয় অনুসৰি ব্যয়’ কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছে। মানুহে নিজৰ উপাৰ্জনৰ এটা অংশ ভৱিষ্যতৰ বাবে সাঁচি ৰখা উচিত। আয় কমিলে খৰচো কমাব লাগে আৰু মিছা সন্মান বা বাহ্যিক আড়ম্বৰৰ বাবে কেতিয়াও ধাৰ কৰিব নালাগে। সৰু সৰু অপ্ৰয়োজনীয় খৰচবোৰক লেখকে গুপ্ত শত্ৰু বুলি কৈছে, যিবোৰে মানুহক লাহে লাহে দৰিদ্ৰতাৰ দিশে লৈ যায়। মুঠতে, মিতব্যয়ী হৈ ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ কৰিব জানিলেহে মানুহে জীৱনত প্ৰকৃত সুখ আৰু শান্তি লাভ কৰিব পাৰে।

ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11 Question Answer

২. পাঠ্যপুথিৰ অনুশীলনীৰ সম্পূৰ্ণ সমাধান

(ক) অতি চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক— ১)

১। কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম কি কি?
উত্তৰ: কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম হ’ল— লাজ ঢকা আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা।

২। অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি?
উত্তৰ: আয় অনুসৰি খৰচ কৰাই হ’ল অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ।

৩। দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন কেনেকুৱা?
উত্তৰ: আয় অলপ আৰু খৰচ সৰহ হোৱাটোৱেই হ’ল দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন।

৪। মানুহৰ ঋণ কেতিয়া হয়?
উত্তৰ: আৰ্জনতকৈ সৰহ খৰচ কৰিলে মানুহৰ ঋণ হয়।

৫। কোন প্ৰকাৰৰ খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা?
উত্তৰ: খুচুৰীয়া খৰচ গুপ্ত শত্ৰুৰ নিচিনা।

(খ) চমু প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক— ২ অথবা ৩)

১। ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ কি কি?
উত্তৰ: ধনৰ দুই প্ৰকাৰৰ ব্যৱহাৰ হ’ল— প্ৰথমতে, ধনেৰে সুখ-সম্পদৰ আহিলা-পাতি, যেনে— ভাল ঘৰ, কাপোৰ-কানি আদি গোটাই লৈ নিজে উপভোগ কৰিব পাৰি। দ্বিতীয়তে, ধনেৰে আনৰ উপকাৰ সাধিব পাৰি, যেনে— দুখীয়াক অন্ন-বস্ত্ৰ দান কৰা, বিদ্যালয় বা চিকিৎসালয় স্থাপন কৰা আদি।

২। কৃপণ লোকে আন মানুহে ধন খৰচ কৰিলে কিয় সহিব নোৱাৰে?
উত্তৰ: কৃপণ লোকৰ বিবেচনাত ধনৰ মূল্য সৰহ আৰু কামৰ মূল্য অলপ। সেয়েহে তেওঁলোকে সৰহ কামত অলপ ধন খৰচ কৰে। আন মানুহে কোনো ডাঙৰ সকাম পাতি সৰহকৈ ধন ভাঙিবলৈ ওলালে কৃপণে সেয়া সহ্য কৰিব নোৱাৰে আৰু তাত বিধি-পথালি দি নানা খুঁত উলিয়াবলৈ চেষ্টা কৰে।

৩। লেখকৰ মতে কোন দুটা বৃত্তি ফলিয়াবৰ বাবে অলপ ধন লাগে?
উত্তৰ: লেখকৰ মতে দয়া বৃত্তি আৰু অহংকাৰ বা লোভ বৃত্তি ফলিয়াবৰ বাবে অলপ ধন লাগে।

৪। কি দুটা কাৰণত মানুহে কৃপণালি কৰে?
উত্তৰ: মানুহে প্ৰধানকৈ দুটা কাৰণত কৃপণালি কৰে। প্ৰথমতে, ধন ওফন্দাই পৃথিৱীত এটা খ্যাতি ৰাখিবৰ বাবে আৰু দ্বিতীয়তে, সন্তান-সন্ততিলৈ ধনৰ এটা অক্ষয় ভাণ্ডাৰ এৰি থৈ যাবৰ বাবে।

৫। কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য দুটা লিখা।
উত্তৰ: কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা প্ৰধান পাৰ্থক্য দুটা হ’ল—
(ক) কৃপণে ধন খৰচ কৰিবলৈ টান পায় আৰু ধন সাঁচি ৰখাতহে গুৰুত্ব দিয়ে, আনহাতে ধোঁৱাখুলীয়াই ধন সাঁচিব নাজানে আৰু অবাবত ধন খৰচ কৰে।
(খ) কৃপণে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে আৰু ধোঁৱাখুলীয়ায়ো ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে, কিন্তু এজন সঞ্চয় কৰাত আৰু আনজন ব্যয় কৰাত উগ্ৰ।

(গ) দীঘল প্ৰশ্ন (প্ৰতিটো প্ৰশ্নৰ মূল্যাংক— ৪ অথবা ৫)

১। অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাৰ কৌশল সম্পৰ্কে কেনে ধাৰণা কৰে লিখা।
উত্তৰ: অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাটো এটা মহতালিৰ বা গৌৰৱৰ কাম বুলি বিবেচনা কৰে। তেওঁলোকে কোনোবাই ধুমধামকৈ ধন খৰচ কৰা দেখিলে বিস্ময় মানে আৰু যি তেনেকৈ খৰচ কৰে তাক বৰলোক বুলি ভাবে। আনকি চোৰে চুৰ কৰা ধন খৰচ কৰিলেও তেওঁলোকৰ চকুত চমক লাগে। অশিক্ষিত মানুহৰ চকুত ধনীক ঈশ্বৰ যেন লাগে আৰু ধনীৰ অত্যাচাৰক প্ৰতাপ, কুকামক ধেমালি আৰু ধনীৰ মাৰ-কিলক আদৰ বুলি ভাবে। তেওঁলোকৰ ভাল-বেয়া বা মান-অপমানৰ জ্ঞান নাথাকে বাবেই অবাবত ধন খৰচ কৰা লোককো প্ৰশংসা কৰে।

২। অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকৰ জীৱন প্ৰণালী কেনেকুৱা হয় আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: অসজ বৃত্তিধাৰী কৃপণ লোকসকলৰ নিজৰ ধন খৰচ কৰি ভাল বস্তু খোৱাৰ ইচ্ছা নাথাকে, কিন্তু আনৰ খৰচত তেওঁলোকে সদায় ভাল বস্তু খাবলৈ বিচাৰে। নিজৰ ঘৰত তেওঁলোকে সদায় শাক-ভাতেৰে এসাজ খায়, কিন্তু আনৰ ঘৰত উপাদেয় বস্তু নহ’লে ভোজন নকৰে। নিজৰ ঘৰত এখন আঞ্জাৰে কাম চলায়, কিন্তু আনৰ ঘৰত পাঁচখন বিচাৰে। নিজৰ কামত খোজ কাঢ়ি যায়, কিন্তু আনৰ কামত বাহন নহ’লে নচলে। মুঠতে, আনৰ খৰচত তেওঁলোকে ভাল খায় আৰু পিন্ধে, কিন্তু নিজৰ খৰচত মোটা চাউলৰ ভাত আৰু ধৰুৱা সূতাৰ কাপোৰ পিন্ধি দিন কটায়। তেওঁলোকে নিজৰ ঘৰৰ আচল অৱস্থা আনৰ আগত প্ৰকাশ নকৰে, কাৰণ তেনে কৰিলে আনৰ ঘৰত ডাংকোপ মাৰিবলৈ সুবিধা নাপাব।

৩। মানুহে ঋণক পাপৰ লগত কিয় তুলনা কৰে লিখা।
উত্তৰ: মানুহে ঋণক পাপৰ লগত তুলনা কৰে কাৰণ পাপী মানুহৰ দৰে ঋণগ্ৰস্ত মানুহেও সমাজত বহুত লাঞ্ছনা ভোগ কৰিবলগীয়া হয়। ঋণী মানুহে সমাজত গৰিহণা খায়, মান-মৰ্যাদা হেৰুৱায় আৰু তেওঁলোকৰ মনৰ সুখ-শান্তি নাইকিয়া হয়। পাপ কৰিলে মানুহে যেনেকৈ মানসিক যন্ত্ৰণা আৰু সমাজৰ তিৰস্কাৰৰ সন্মুখীন হয়, ঠিক তেনেকৈ ঋণ লৈ পৰিশোধ কৰিব নোৱাৰা মানুহেও সমাজত মুখ দেখুৱাব নোৱাৰা অৱস্থাত পৰে। ঋণৰ বোজাই মানুহক লাহে লাহে ধ্বংসৰ গৰাহলৈ লৈ যায় বাবেই ইয়াক পাপৰ লগত ৰিজোৱা হৈছে।

৪। লেখকৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা সম্বন্ধে আলোচনা কৰা।
উত্তৰ: লেখক সত্যনাথ বৰাৰ দৃষ্টিত কৃপণ হ’ল সেইজন ব্যক্তি যিয়ে ধন থকা সত্ত্বেও তাৰ উচিত ব্যৱহাৰ নকৰে। কৃপণে ধন কেৱল সাঁচি ৰাখিবলৈহে বিচাৰে, নিজৰ সুখ-স্বাচ্ছন্দ্য বা আনৰ উপকাৰৰ বাবে খৰচ নকৰে। তেওঁৰ মতে, যি মানুহে ধন থাকোঁতেও ধনৰ কাম নকৰে, তাক নিধনী বুলিলেও যুক্তিৰ দোষ নহয়। কৃপণৰ ধন প্ৰকৃততে ধন নহয়, ই ল’ৰাই উমলা খোলাকটিৰ দৰে মূল্যহীন। কৃপণে ধন খৰচ কৰিবলৈ ভয় কৰে আৰু আনকি নিজৰ ল’ৰা-তিৰোতাকো খাবলৈ-পিন্ধিবলৈ নিদি কষ্ট দিয়ে। তেওঁলোকৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈ পৰে ধনৰ পাহাৰ গঢ়া।

৫। “ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ।”—ব্যাখ্যা কৰা।
উত্তৰ: প্ৰদত্ত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ প্ৰবন্ধটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে। ইয়াত লেখকে এশ্ৰেণীৰ কৃপণ লোকৰ মানসিকতাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।

মানুহে সাধাৰণতে ধন অৰ্জন কৰে জীৱনত সুখ-স্বাচ্ছন্দ্য লাভ কৰিবলৈ আৰু অভাৱ পূৰণ কৰিবলৈ। কিন্তু পৃথিৱীত এনেকুৱা এশ্ৰেণীৰ কৃপণ লোক আছে, যিসকলৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হ’ল কেৱল ধন ঘটা আৰু সাঁচি ৰখা। তেওঁলোকে ধনৰ জৰিয়তে কোনো বস্তু কিনি সুখ উপভোগ কৰিব নিবিচাৰে। ধনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ মনৰ আনন্দও বৃদ্ধি পায়। তেওঁলোকৰ বাবে ধন কোনো সুখ কিনিব পৰা মাধ্যম নহয়, বৰঞ্চ ধনৰ স্তূপটো দেখিয়েই তেওঁলোকে পৰম সুখ লাভ কৰে। ধনৰ প্ৰতি থকা অন্ধ মোহৰ বাবেই তেওঁলোকে এনেদৰে ভাৱে।

বিগত বৰ্ষৰ প্ৰশ্নোত্তৰ (PYQs 2015-2024 & 2025 )

চমু প্ৰশ্ন (১-২ নম্বৰ)

১। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটো সত্যনাথ বৰাৰ কোনখন গ্ৰন্থৰ পৰা লোৱা হৈছে? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটো সত্যনাথ বৰাৰ ‘সাৰথি’ নামৰ গ্ৰন্থখনৰ পৰা লোৱা হৈছে।

২। কৃপণ লোকৰ দুই ধৰ্ম কি কি? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: কৃপণ লোকৰ প্ৰধান ধৰ্ম দুটা হ’ল— লাজ ঢকা আৰু প্ৰাণ প্ৰৱৰ্তোৱা।

৩। অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ কি? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: আয় অনুসৰি খৰচ কৰাই হ’ল অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ।

৪। সত্যনাথ বৰাই ৰচনা কৰা এখন প্ৰবন্ধ পুথিৰ নাম লিখা। [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: সত্যনাথ বৰাই ৰচনা কৰা এখন প্ৰবন্ধ পুথিৰ নাম হ’ল ‘সাৰথি’।

৫। দৰিদ্ৰ হোৱাৰ চিন কেনেকুৱা? [২ নম্বৰ]
উত্তৰ: আয় অনুসৰি খৰচৰ জোখ নোহোৱাটোৱেই দৰিদ্ৰ হোৱাৰ প্ৰধান চিন। যি মানুহৰ আয় অলপ কিন্তু খৰচ সৰহ, তেনে মানুহ অতি সোনকালেই দৰিদ্ৰতাৰ গৰাহত পৰে।

৬। কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা এটা প্ৰধান পাৰ্থক্য লিখা। [২ নম্বৰ]
উত্তৰ: কৃপণ আৰু ধোঁৱাখুলীয়াৰ মাজত থকা প্ৰধান পাৰ্থক্যটো হ’ল— কৃপণে ধন খৰচ কৰিবলৈ টান পায় আৰু কেৱল ধন সাঁচি ৰখাতহে গুৰুত্ব দিয়ে। আনহাতে, ধোঁৱাখুলীয়াই ধন সাঁচিব নাজানে আৰু নিজৰ আয়লৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি অবাবত ধন খৰচ কৰে।

দীঘল প্ৰশ্ন (৩-৫ নম্বৰ)

৭। মানুহে ঋণক পাপৰ লগত কিয় তুলনা কৰে? [৪ নম্বৰ]
উত্তৰ: মানুহে ঋণক পাপৰ লগত তুলনা কৰে কাৰণ পাপী মানুহৰ দৰে ঋণগ্ৰস্ত মানুহেও সমাজত বহুত লাঞ্ছনা আৰু মানসিক যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিবলগীয়া হয়। এজন পাপী মানুহে যেনেকৈ সমাজত গৰিহণা খায় আৰু নিজৰ মান-মৰ্যাদা হেৰুৱায়, ঠিক তেনেকৈ ধাৰ মাৰিব নোৱাৰা মানুহেও সমাজত মুখ দেখুৱাব নোৱাৰা অৱস্থাত পৰে। ঋণৰ বোজাই মানুহৰ মনৰ সুখ-শান্তি সম্পূৰ্ণৰূপে কাঢ়ি নিয়ে আৰু লাহে লাহে মানুহজনক ধ্বংসৰ দিশলৈ লৈ যায়। সেয়েহে সমাজত ঋণ কৰাটো পাপ কৰাৰ সমকক্ষ বুলি বিবেচনা কৰা হয়।

৮। অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাৰ কৌশল সম্পৰ্কে কেনে ধাৰণা কৰে? [৪ নম্বৰ]
উত্তৰ: অশিক্ষিত মানুহে ধন খৰচ কৰাটো এটা মহতালিৰ বা গৌৰৱৰ কাম বুলি বিবেচনা কৰে। তেওঁলোকে কোনোবাই ধুমধামকৈ ধন খৰচ কৰা দেখিলে বিস্ময় মানে আৰু যি তেনেকৈ খৰচ কৰে তাক বৰলোক বুলি ভাবে। আনকি চোৰে চুৰ কৰা ধন খৰচ কৰিলেও তেওঁলোকৰ চকুত চমক লাগে। অশিক্ষিত মানুহৰ চকুত ধনীক ঈশ্বৰ যেন লাগে আৰু ধনীৰ অত্যাচাৰক প্ৰতাপ, কুকামক ধেমালি আৰু ধনীৰ মাৰ-কিলক আদৰ বুলি ভাবে। তেওঁলোকৰ ভাল-বেয়া বা মান-অপমানৰ জ্ঞান নাথাকে বাবেই অবাবত ধন খৰচ কৰা লোককো প্ৰশংসা কৰে।

৯। লেখকৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰা কৃপণ লোকৰ সংজ্ঞা সম্বন্ধে আলোচনা কৰা। [৫ নম্বৰ]
উত্তৰ: লেখক সত্যনাথ বৰাৰ দৃষ্টিত কৃপণ হ’ল সেইজন ব্যক্তি যিয়ে ধন থকা সত্ত্বেও তাৰ উচিত ব্যৱহাৰ নকৰে। কৃপণে ধন কেৱল সাঁচি ৰাখিবলৈহে বিচাৰে, নিজৰ সুখ-স্বাচ্ছন্দ্য বা আনৰ উপকাৰৰ বাবে খৰচ নকৰে। তেওঁৰ মতে, যি মানুহে ধন থাকোঁতেও ধনৰ কাম নকৰে, তাক নিধনী বুলিলেও যুক্তিৰ দোষ নহয়। কৃপণৰ ধন প্ৰকৃততে ধন নহয়, ই ল’ৰাই উমলা খোলাকটিৰ দৰে মূল্যহীন। কৃপণে ধন খৰচ কৰিবলৈ ভয় কৰে আৰু আনকি নিজৰ ল’ৰা-তিৰোতাকো খাবলৈ-পিন্ধিবলৈ নিদি কষ্ট দিয়ে। তেওঁলোকৰ জীৱনৰ একমাত্ৰ লক্ষ্য হৈ পৰে ধনৰ পাহাৰ গঢ়া।

১০। “ধন সুখ ভোগৰ উপায় নহয়, স্বয়ং ধনেই সুখ।”— প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই ব্যাখ্যা কৰা। [৫ নম্বৰ]
উত্তৰ: প্ৰদত্ত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথি ‘সাহিত্য সৌৰভ’ৰ অন্তৰ্গত সত্যনাথ বৰাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ নামৰ প্ৰবন্ধটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে। ইয়াত লেখকে এশ্ৰেণীৰ কৃপণ লোকৰ মানসিকতাৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে।

মানুহে সাধাৰণতে ধন অৰ্জন কৰে জীৱনত সুখ-স্বাচ্ছন্দ্য লাভ কৰিবলৈ আৰু অভাৱ পূৰণ কৰিবলৈ। কিন্তু পৃথিৱীত এনেকুৱা এশ্ৰেণীৰ কৃপণ লোক আছে, যিসকলৰ একমাত্ৰ উদ্দেশ্য হ’ল কেৱল ধন ঘটা আৰু সাঁচি ৰখা। তেওঁলোকে ধনৰ জৰিয়তে কোনো বস্তু কিনি সুখ উপভোগ কৰিব নিবিচাৰে। ধনৰ পৰিমাণ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে তেওঁলোকৰ মনৰ আনন্দও বৃদ্ধি পায়। তেওঁলোকৰ বাবে ধন কোনো সুখ কিনিব পৰা মাধ্যম নহয়, বৰঞ্চ ধনৰ স্তূপটো দেখিয়েই তেওঁলোকে পৰম সুখ লাভ কৰে। ধনৰ প্ৰতি থকা অন্ধ মোহৰ বাবেই তেওঁলোকে এনেদৰে ভাৱে।

অতিৰিক্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্নোত্তৰ

চমু প্ৰশ্ন (১-২ নম্বৰ)

১। সত্যনাথ বৰাৰ জন্ম কিমান চনত হৈছিল? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: সত্যনাথ বৰাৰ জন্ম ১৮৬০ চনত গুৱাহাটীৰ ভৰলুমুখত হৈছিল।

২। সত্যনাথ বৰাই সম্পাদনা কৰা আলোচনীখনৰ নাম কি? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: সত্যনাথ বৰাই সম্পাদনা কৰা আলোচনীখনৰ নাম হ’ল ‘জোনাকী’ (১৯০১ চনত গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰকাশিত)।

৩। কৃপণৰ ধনক লেখকে কিহৰ লগত তুলনা কৰিছে? [১ নম্বৰ]
উত্তৰ: কৃপণৰ ধনক লেখকে ল’ৰাই উমলা খোলাকটিৰ লগত তুলনা কৰিছে।

৪। খুচুৰীয়া খৰচক কিয় গুপ্ত শত্ৰু বোলা হৈছে? [২ নম্বৰ]
উত্তৰ: খুচুৰীয়া খৰচক গুপ্ত শত্ৰু বোলা হৈছে কাৰণ ইয়াৰ গতি চোৰাং। ই বেগেতে চকুত নপৰে, কিন্তু বছৰেকৰ খুচুৰীয়া খৰচ গোট খালে ই ডাঙৰ খৰচতকৈয়ো ভয়ংকৰ হৈ পৰে আৰু মানুহক লাহে লাহে দৰিদ্ৰতাৰ গৰাহত পেলায়।

৫। মানুহে কি কি কাৰণত ধাৰ কৰিবলগীয়া হয়? [২ নম্বৰ]
উত্তৰ: মানুহে সাধাৰণতে নিজৰ আয়তকৈ অধিক খৰচ কৰিলে, অপ্ৰয়োজনীয় বাহ্যিক আড়ম্বৰ বা মিছা সন্মান ৰক্ষা কৰিবলৈ গ’লে আৰু সৰু সৰু খুচুৰীয়া খৰচবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব নোৱাৰিলে ধাৰ কৰিবলগীয়া হয়।

৬। ধোঁৱাখুলীয়া মানুহৰ স্বভাৱ কেনেকুৱা? [২ নম্বৰ]
উত্তৰ: ধোঁৱাখুলীয়া মানুহে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে। তেওঁলোকে নিজৰ আয়লৈ লক্ষ্য নকৰি অবাবত ধন খৰচ কৰে আৰু শেষত গৈ ঋণৰ বোজাত পোত যায়। খৰচ কৰিবলৈ নাপালে তেওঁলোকৰ মনত শান্তি নাথাকে।

দীঘল প্ৰশ্ন (৩-৫ নম্বৰ)

৭। ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানিলে মানুহৰ কি অৱস্থা হয়? [৪ নম্বৰ]
উত্তৰ: ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানিলে মানুহে জীৱনত কেতিয়াও প্ৰকৃত সুখ আৰু শান্তি লাভ কৰিব নোৱাৰে। যি মানুহে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নাজানে, তেওঁ হয় কৃপণ নহয় ধোঁৱাখুলীয়া স্বভাৱৰ হৈ পৰে। কৃপণ লোকে ধন থাকোঁতেও দৰিদ্ৰৰ দৰে কষ্টকৰ জীৱন নিৰ্বাহ কৰে আৰু সমাজত হাঁহিয়াতৰ পাত্ৰ হয়। আনহাতে, ধোঁৱাখুলীয়া লোকে অবাবত ধন খৰচ কৰি শেষত ঋণৰ বোজাত পোত যায় আৰু সমাজত মান-মৰ্যাদা হেৰুৱাই মানসিক যন্ত্ৰণাত ভোগে। সেয়েহে ধনৰ উচিত ব্যৱহাৰ নজনা মানুহৰ জীৱন সদায় দুখময় হয়।

৮। আয় অনুসৰি ব্যয় কৰাৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে লেখকে কি কৈছে? [৪ নম্বৰ]
উত্তৰ: লেখকৰ মতে আয় অনুসৰি ব্যয় কৰাই হ’ল অৰ্থ ব্যৱহাৰৰ মূল মন্ত্ৰ। মানুহে সদায় নিজৰ উপাৰ্জনৰ জোখতহে খৰচ কৰা উচিত। আয় অলপ আৰু খৰচ সৰহ হোৱাটোৱেই দৰিদ্ৰতাৰ প্ৰধান কাৰণ। লেখকে পৰামৰ্শ দিছে যে যি মানুহে ধনৰ নাটনি এৰাব খোজে, তেওঁ আয়ৰ চাৰি ভাগৰ এভাগ সাঁচিব লাগে আৰু যি ধনৱন্ত হ’ব খোজে, তেওঁ আয়ৰ আধা অংশ সাঁচিব লাগে। আয় কমিলে খৰচো কমাব লাগে আৰু আনৰ নিন্দালৈ ভয় কৰি খৰচ অটুট ৰখা উচিত নহয়।

৯। ঋণ আৰু ব্যাধিৰ মাজত লেখকে কেনেদৰে তুলনা কৰিছে বুজাই লিখা। [৫ নম্বৰ]
উত্তৰ: লেখকে ঋণ আৰু ব্যাধি অৰ্থাৎ বেমাৰৰ মাজত এক সুন্দৰ আৰু বাস্তৱসন্মত তুলনা দাঙি ধৰিছে। ব্যাধিয়ে যেনেকৈ মানুহৰ শৰীৰৰ তেজ-মঙহ ক্ষয় কৰি লাহে লাহে মানুহজনক দুৰ্বল কৰি পেলায়, ঠিক তেনেকৈ ঋণেও মানুহৰ অৱস্থা বা সা-সম্পত্তি লাহে লাহে ক্ষয় কৰি মানুহজনক দৰিদ্ৰ কৰি তোলে। ব্যাধি এবাৰ হ’লে যেনেকৈ গুচাবলৈ টান, ঋণেও এবাৰ হ’লে গুচাবলৈ বৰ টান। দুয়োটাৰে ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে। ব্যাধি থাকিলে যেনেকৈ শৰীৰৰ উন্নতি নহয়, ঋণ থাকিলেও তেনেকৈ মানুহৰ অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰ উন্নতি নহয়। সেয়েহে লেখকে ঋণ আৰু ব্যাধিক পৰাপক্ষত চপাই ল’ব নালাগে বুলি সকীয়াই দিছে।

১০। ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটোৰ মাজেৰে লেখকে সমাজলৈ কি বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিব বিচাৰিছে? [৫ নম্বৰ]
উত্তৰ: ‘ধনৰ ব্যৱহাৰ’ প্ৰবন্ধটোৰ মাজেৰে লেখক সত্যনাথ বৰাই সমাজলৈ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ নৈতিক আৰু অৰ্থনৈতিক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিছে। লেখকে বুজাব বিচাৰিছে যে ধন মানৱ জীৱনৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় যদিও ইয়াৰ উচিত ব্যৱহাৰ জনাটো তাতোকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ। মানুহে কৃপণ হৈ ধন কেৱল সাঁচি ৰাখিবও নালাগে আৰু ধোঁৱাখুলীয়া হৈ অবাবত খৰচ কৰিবও নালাগে। বৰঞ্চ, আয় অনুসৰি ব্যয় কৰি মিতব্যয়ী জীৱন যাপন কৰিব লাগে। ধনেৰে নিজৰ প্ৰয়োজন পূৰণ কৰাৰ লগতে সমাজৰ হিতকৰ কামতো খৰচ কৰিব লাগে। মিছা সন্মান বা বাহ্যিক আড়ম্বৰৰ বাবে ধাৰ কৰি নিজৰ জীৱনলৈ বিপদ মাতি অনাৰ পৰিৱৰ্তে, সঞ্চয়ৰ মনোভাৱ গঢ়ি তুলি এক সুশৃংখল আৰু শান্তিপূৰ্ণ জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ লেখকে সমাজক আহ্বান জনাইছে।

ধনৰ ব্যৱহাৰ Class 11

তলত দিয়া প্রশ্নবােৰৰ চমু উত্তৰ দিয়া 

(ক) সত্যনাথ বৰাই ৰচনাকৰা গীতৰ পুথিখনৰ নাম কি?
উত্তৰ গীতাৱলী।

(খ) কোন শ্রেণীৰ লােক সমাজত ‘ধোৱাখুলীয়া’ নাম পায়?
উত্তৰঃ নির্বিচাৰে ধন খৰচ কৰা লােকে সমাজত ‘ধোঁৱাখুলীয়া’নাম পায়।

(গ) কৃপণৰ ধনক লেখকে কি বুলি কৈছে?
উত্তৰ: কৃপণৰ ধনক লেখকে ‘ল’ৰাই ওমলা “খােলাকাটি’ বুলি কৈছে।

(ঘ) কৃপণৰ ভাতলৈ আশা কৰা লােকৰ জীৱনক লিখকে কিহৰ জীৱন বুলি কৈছে?
উত্তৰ: কৃপণৰ ভাতলৈ আশা কৰা লোেকৰ জীৱনক লিখকে কুকুৰৰ জীৱন’ বুলি কৈছে।

(ঙ) লিখকে কি আপদ বুলি কৈছে?
উত্তৰঃ লিখকে ধাৰক আপদ’বুলি কৈছে।

(চ) কেনেকুৱা ধন বাটত পােৱা ধনৰ নিচিনা?
উত্তৰঃ ঋণ কৰা ধন বাটত পােৱা ধনৰ নিচিনা।

(ছ) সত্যনাথ বৰাক কোনজন ইংৰাজ প্ৰৱন্ধকাৰৰ লগত তুলনা কৰা হয় ?
‘ উত্তৰ: সত্যনাথ বৰাক ইংৰাজ প্ৰৱন্ধকাৰ ফ্রান্সিচ বেকন বা চেমুৱেল স্মাইলচৰ লগত তুলনা কৰা হয়।

(জ) সত্যনাথ বৰাই ক’ত জন্ম গ্রহণ কৰিছিল?
উত্তৰ: সত্যনাথ ব্ৰই গুৱাহাটীৰ ভৰলুমুখত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল।